Ave69 Productions auteur Evert van Schuppen presents: “De Ontmoeting” (autobiografische novelle)

Momenteel werk ik nog aan dit boek maar hier alvast een klein stukje om een indruk te geven van mijn schrijfwerk. Ik verwacht eind dit jaar klaar te zijn om mijn boek te gaan uitgeven. De rode draad van het verhaal is spiritualiteit / natuur & de verbondenheid van de mens hierin, vanuit mijn eigen ervaring.
                      
                                        De Ontmoeting, (Hoop, Geloof & Liefde, blz. 1)

In de verte hoor ik al het geruis van de zee. De krachtige wind neemt het geluid die de golfslag produceert tot ver over de eerste duintoppen mee. Wanneer de zon even achter de wolken vandaan komt straalt ze al bijna vol van warmtekracht. Na de regenachtige dagen van aan het begin van de week is de natuur even bijgekomen zo te zien. Met de kracht van de zon erbij is er in een paar dagen tijd een hoop fris groen blad in de bomen en struiken. Ook is er steeds meer kleur te bewonderen van de bloesem en de andere lente bloeier die bij de tijd van het jaar horen. Het voorjaar dringt al zijn pracht een weg naar buiten wat een mens in zijn innerlijk beleeft en ook een uiting zoekt. Ik vind het fijn om in de natuur te zijn. De verbondenheid die ik voel is vol van liefde en geeft vrede, het gevoel van het is goed zoals het is. Dat is niet vreemd, wij als mens zijn immers ook een natuurwezen.
Ik ben op weg naar het strand, even lekker uitwaaien en naar de horizon turen. Het geeft mij ontspanning en de innerlijke dingen die er spelen vallen dan vaak op hun plek. Lopend op de doorgang over het laatste stuk duin zie ik de schuimkoppen van de hoge golven op de kust kapot slaan. Wat is de zee toch een machtig element van de natuur. Het doet mij denken aan vroeger dat mijn vader mij wel eens in het voorjaar meenam als hij ging strandjutten. Als het flink gestormd had gingen we voordat de zon opkwam met de auto naar Bloemendaal aan zee. Ik was zeven jaar oud en vond het geweldig om samen met mijn vader op avontuur te gaan, het waren namelijk zeldzame momenten die ik nog steeds koester. We parkeerde de auto bij de strandtent van Jan Molenaar. De zoon van Jan heette Evert net als mijn vader en ik. Daar moesten we altijd om lachen als iemand Evert riep. Dan riep mijn vader terug: “Welke van de drie?” Inmiddels was de zon opgekomen en mijn vader en ik liepen over het strand richting IJmuiden. Hij respecteerde de zee en bedankte haar als we een groot aangespoeld stuk hout hadden gevonden. Hij hield het rechtop en liet mij zien dat de zee haar eigen verhaal maakt door dat stuk hout te bewerken. Door de uitgesleten stukken, de sporen van zand, zeestromen en een verweert stuk touw aan een roestig oog. Een mooi voorbeeld tussen de samenwerking van de zee en de wind. Mijn vader vertaalde dat dan door er later een kunstobject van te maken. Hij was een beeldend kunstenaar. Het stuk hout legde mijn vader neer tegen de duinrand aan. We zouden het op de terugweg meenemen naar de auto. Zo nu en dan vonden we wat en ondertussen genoot ik van het samenzijn met mijn vader. Als we bijna bij IJmuiden waren hoorde we het geronk van een vrachtauto. Het was de oude legertruck van Jan Molenaar die hij gebruikte tijdens het vissen op garnalen. Hij sleepte langzaam, half rijdend door de zee, zijn visnet voort. We zwaaide naar elkaar en ik raakte al wat opgewonden voor wat gebeuren ging. Enkele honderden meters verderop stopte Jan en haalde zijn garnalenvangst binnen. Intussen hadden mijn vader en ik de legertruck bereikt en ik mocht achter in de open bak zitten wat ik reuze spannend vond. Mijn vader nam ook plaats in de truck en ging dan naast Jan zitten. We reden terug over het strand naar Bloemendaal en onderweg stopte we even om de stukken hout op te halen die we daarvoor hadden weggelegd. Bij de strandtent van Jan aangekomen laadde we de stukken hout over in de bestelauto van mijn vader. We dronken nog even een kopje thee met zijn allen en bedankte Jan en zijn zoon Evert voor de hulp en de gezelligheid.Mijn vader en ik reden met de auto naar de Kennemer duinen en parkeerde de auto bij de ingang. We maakten een wandeling door de natuur daar. Mijn vader vertelde hoe belangrijk de natuur is en dat we haar te allen tijden  met respect moeten behandelen. De natuur is een schoonheid vol van liefde die bestaat uit geven en nemen, zei hij dan. Ik begreep niet helemaal wat hij bedoelde maar ik wist wel dat het waar moest zijn aan zijn stralende blik in de ogen. Gooi nooit iets weg in de natuur, zei hij, doelende op een snoeppapiertje of wat dan ook. Gooi het altijd weg in een prullenbak en als die er niet is bewaar het in je jaszak en gooi het thuis weg. Hij had dan een wat strenge blik in de ogen dus het moest wel heel belangrijk zijn. Ik ben tot op de dag van vandaag blij met deze lessen van mijn vader want hij had volkomen gelijk.

                                                                                                    Auteur: Evert van Schuppen