Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het is tegen het einde van de vorige eeuw. Het is je nog niet gelukt om jezelf te vernietigen en een hulpverlener met een hart trekt je aan je oren dat het zo wel genoeg is geweest. Hij heeft een bijzondere plek voor je gevonden om af te kicken en weer jezelf te worden. Met een plastic tasje met daarin een schone onderbroek en een paar sokken meldt je je bij de Boerderij van Arta in Hamingen. De Antroposofische leer van Rudolf Steiner is daar de filosofie die heerst. De aller koudste periode uit je leven breekt aan. Ice cold fever, cold turkey, slapeloze weken, krampachtige ledematen en toch heb je het fijn. Het maakt niet uit wie of wat je bent, je bent een mens en krijgt voor het eerst in je volwassen bestaan het gevoel weer terug dat je gewaardeerd wordt. Je dacht dat het nooit meer goed zou komen en je innerlijk vuur voorgoed was uit gegaan. Diep van binnen was daar nog dat kleine vlammetje wat door de Antroposofen werd gekoesterd. Het is oogstfeest, voor jou een eerste kennismaking met het vlammetje in jezelf. De verbondenheid met de natuur, het ritme, maakt dit tot het eerste lichtfeest. We vieren dat de akkers leeg zijn en de natuur zich terug naar binnen trekt. De kallebassen, pompoenen worden als laatste geoogst en verwerkt in het eten van de dag. Samen met de anderen hol je ieder een pompoen uit en maakt er een gezichtje in. Het is inmiddels donker aan het worden en het waxinelichtje dat in je pompoen staat mag aan. Het is een prachtig gezicht om al die verschillende pompoenen met een lichtje erin buiten te zien staan. Als een wonder gebeurd het, je voelt je eigen vlammetje branden, diep van binnen wordt je warm, je hebt weer contact met je gevoel en lacht.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Mijn innerlijk vuur is door Arta weer gaan branden en heb mijn eigen ik ontdekt.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Lichting ‘87/11
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Je bent net 16 jaar oud en samen met je beste vriend heb je een droom. Dienstplicht uit de tijd maakt dat je marinier of commando wilt zijn. Een jaar lang oorlogsfilms kijken volgt en je weet het zeker. Inmiddels is de keuring achter de rug en jij en je vriend zijn geselecteerd. Hij mag naar de mariniers opleiding en jij weet het niet helemaal. Met de brief in de hand waar in het groot staat geschreven: Lichting ‘87/11 opkomen in Roosendaal onderdeel MA, ren je naar je vader. Die moet wel weten wat het is, hij is beroepsmilitair geweest. Mooi, in Roosendaal zitten de commando’s zegt hij en dat MA zal ongetwijfeld een speciaal onderdeel zijn. Trots als een pauw reis je af naar Roosendaal. Het is een drukte van jewelste en stoere mannen kijken je babyface doordringend aan. Je naam wordt geroepen en de man met de groene baret zegt dat je een speciale uitrusting krijgt en naar legertruck 1 moet voor transport. In de legertruck kijk je om je heen en ziet bijna alleen maar zakenmannen zitten of een slap aftreksel daarvan. “Zo jochie weet je moeder wel dat je hier bent” en iedereen gniffelt. Degene die het zei gaat je maat worden, dolletjes. We gaan naar Ossendrecht, zegt iemand. “Welkom bij het onderdeel MA” brult een Kapitein. “Ik ben vanaf nu jullie baas en mijn staf gaat van jullie goede militaire administrateurs maken.” De opleiding duurt 18 weken en als je slaagt krijg je een roze baret met het embleem van een inktpot en ganzenveer.” Je droom is veranderd in een nachtmerrie. Je kunt het niet geloven en stapt naar voren dat er een fout is gemaakt. Vanaf dat moment is de vijandschap met de Kapitein een feit en de oorlog is begonnen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Dat was dus die speciale uitrusting, een roze baret. Het embleem met inktpot en ganzenveer klopt als een een bus.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Je bent net 16 jaar oud en samen met je beste vriend heb je een droom. Dienstplicht uit de tijd maakt dat je marinier of commando wilt zijn. Een jaar lang oorlogsfilms kijken volgt en je weet het zeker. Inmiddels is de keuring achter de rug en jij en je vriend zijn geselecteerd. Hij mag naar de mariniers opleiding en jij weet het niet helemaal. Met de brief in de hand waar in het groot staat geschreven: Lichting ‘87/11 opkomen in Roosendaal onderdeel MA, ren je naar je vader. Die moet wel weten wat het is, hij is beroepsmilitair geweest. Mooi, in Roosendaal zitten de commando’s zegt hij en dat MA zal ongetwijfeld een speciaal onderdeel zijn. Trots als een pauw reis je af naar Roosendaal. Het is een drukte van jewelste en stoere mannen kijken je babyface doordringend aan. Je naam wordt geroepen en de man met de groene baret zegt dat je een speciale uitrusting krijgt en naar legertruck 1 moet voor transport. In de legertruck kijk je om je heen en ziet bijna alleen maar zakenmannen zitten of een slap aftreksel daarvan. “Zo jochie weet je moeder wel dat je hier bent” en iedereen gniffelt. Degene die het zei gaat je maat worden, dolletjes. We gaan naar Ossendrecht, zegt iemand. “Welkom bij het onderdeel MA” brult een Kapitein. “Ik ben vanaf nu jullie baas en mijn staf gaat van jullie goede militaire administrateurs maken.” De opleiding duurt 18 weken en als je slaagt krijg je een roze baret met het embleem van een inktpot en ganzenveer.” Je droom is veranderd in een nachtmerrie. Je kunt het niet geloven en stapt naar voren dat er een fout is gemaakt. Vanaf dat moment is de vijandschap met de Kapitein een feit en de oorlog is begonnen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Dat was dus die speciale uitrusting, een roze baret. Het embleem met inktpot en ganzenveer klopt als een een bus.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Pompen of verzuipen
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Wie alle vorige columns heeft gelezen zal begrijpen dat het leven van een column-schrijver niet altijd over rozen gaat. Sterker nog, het pad waarover je loopt is van drijfzand. Bij iedere stap die je zetten wil is er het gevaar om te verdwijnen. Is er dan geen ander pad, vraag je je af. Jawel, alleen dat pad is slechts van water. Het is kiezen of delen, pompen of verzuipen, zwemmen of kruipen, het is aan jou. Aan het eind van het pad met drijfzand begint een mooie weg met grond. Daar wil je heen, koste wat het kost. De tocht begint met accepteren wie je bent, contact maken met de vrede in jezelf. Er gaan weken voorbij en iedere keer kijk je naar het pad. Een warm gevoel gaat door je heen, je bent er klaar voor. Voorzichtig ga je languit op pad, het is een heel eind maar dat wist je. Je voelt je naakt, bekeken, maar ook gedragen. Je blijft immers liggen en verdwijnt niet. Langzaam kruip je voort, het voelt zelfs fijn om het te kunnen. De ellebogen schuren, een teken van verandering. De vaste grond is bereikt en je kunt blijven staan. Je kijkt niet om maar vooruit en het is even wennen om te lopen. Een voorbijganger vraagt je de weg. Ik zou niet de kant op gaan waar ik net vandaan kom, zeg je lachend, want daarachter ligt het pad van pompen of verzuipen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Eigenlijk viel het best wel mee om vrede te sluiten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand.
Auteur: Eef Evert
Wie alle vorige columns heeft gelezen zal begrijpen dat het leven van een column-schrijver niet altijd over rozen gaat. Sterker nog, het pad waarover je loopt is van drijfzand. Bij iedere stap die je zetten wil is er het gevaar om te verdwijnen. Is er dan geen ander pad, vraag je je af. Jawel, alleen dat pad is slechts van water. Het is kiezen of delen, pompen of verzuipen, zwemmen of kruipen, het is aan jou. Aan het eind van het pad met drijfzand begint een mooie weg met grond. Daar wil je heen, koste wat het kost. De tocht begint met accepteren wie je bent, contact maken met de vrede in jezelf. Er gaan weken voorbij en iedere keer kijk je naar het pad. Een warm gevoel gaat door je heen, je bent er klaar voor. Voorzichtig ga je languit op pad, het is een heel eind maar dat wist je. Je voelt je naakt, bekeken, maar ook gedragen. Je blijft immers liggen en verdwijnt niet. Langzaam kruip je voort, het voelt zelfs fijn om het te kunnen. De ellebogen schuren, een teken van verandering. De vaste grond is bereikt en je kunt blijven staan. Je kijkt niet om maar vooruit en het is even wennen om te lopen. Een voorbijganger vraagt je de weg. Ik zou niet de kant op gaan waar ik net vandaan kom, zeg je lachend, want daarachter ligt het pad van pompen of verzuipen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Eigenlijk viel het best wel mee om vrede te sluiten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Skizzle
Wanneer je als kind vaak wordt gepest kan dit een zware last zijn om te dragen. Vooral als je niemand hebt waarmee je er over kunt praten. Skizzle Nederland is een organisatie waar kinderen terecht kunnen met hun verhaal over gepest worden. Je kunt met Skizzle heel makkelijk in contact komen via internet of Twitter. Op de website van Skizzle staat verdere info waar je allemaal over kunt praten. Onderaan dit artikel vind je een directe link naar de website van Skizzle & Twitter. Ben je een ouder en weet je niet goed hoe je om moet gaan met het verhaal van je kind die wordt gepest? Wijs je kind dan op Skizzle of kijk samen eens naar de website om kennis te maken. Je vraagt je wellicht af waarom dit artikel over Skizzle hier te lezen is. Dat is vanwege het feit dat ik graag een goed doel promoot wat kinderen kan helpen.
Website: http://skizzle.nl
Twitter: http://twitter.com/SkizzleNL
Website: http://skizzle.nl
Twitter: http://twitter.com/SkizzleNL
Ave69 Productions Presents: Kampioen
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het sportieve uiterlijk en de bijbehorende kleding doet vermoeden dat je met een sportman te maken hebt. Geheel in stijl van een echte kampioen. Je hebt zelfs een periode dat je met paard-rijlaarzen en bij passende broek naar school gaat omdat je wil laten zien dat je het serieus neemt, de sport. Als je aan sport doet dan is het van belang om je er zo veel mogelijk mee te verbinden zegt een stemmetje in je hoofd. Op zich geen vreemde gedachte zou je zeggen maar op school wordt het met luid gelach ontvangen. Paardrijden is voor meisjes en die hebben dus nooit de rijlaarzen aan naar school. De laarzen worden geruild voor voetbalschoenen. Al gauw blijkt dat je beter bent in ballen vangen dan schieten en mag je tussen de palen staan. Nooit begrepen dat in de warmste maanden van het voetbal-seizoen de competitie stil ligt. Het is voornamelijk kou kleunen voor een keeper, gelukkig heb je handschoenen aan, dat scheelt. Bij een achterbal wordt er geroepen dat de laatste man hem neemt. De taak van jou is immers vangen en verder contact met de bal is verboden door de coach. De scheidsrechter blaast op zijn fluit, de wedstrijd is gewonnen. Trots als een pauw loop je van het veld, als een ware kampioen. Want jij bent degene met nummer 1 op je rug.
Met een lach denk ik terug aan de tijd, nu snap ik pas waarom ik geen team-player ben.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het sportieve uiterlijk en de bijbehorende kleding doet vermoeden dat je met een sportman te maken hebt. Geheel in stijl van een echte kampioen. Je hebt zelfs een periode dat je met paard-rijlaarzen en bij passende broek naar school gaat omdat je wil laten zien dat je het serieus neemt, de sport. Als je aan sport doet dan is het van belang om je er zo veel mogelijk mee te verbinden zegt een stemmetje in je hoofd. Op zich geen vreemde gedachte zou je zeggen maar op school wordt het met luid gelach ontvangen. Paardrijden is voor meisjes en die hebben dus nooit de rijlaarzen aan naar school. De laarzen worden geruild voor voetbalschoenen. Al gauw blijkt dat je beter bent in ballen vangen dan schieten en mag je tussen de palen staan. Nooit begrepen dat in de warmste maanden van het voetbal-seizoen de competitie stil ligt. Het is voornamelijk kou kleunen voor een keeper, gelukkig heb je handschoenen aan, dat scheelt. Bij een achterbal wordt er geroepen dat de laatste man hem neemt. De taak van jou is immers vangen en verder contact met de bal is verboden door de coach. De scheidsrechter blaast op zijn fluit, de wedstrijd is gewonnen. Trots als een pauw loop je van het veld, als een ware kampioen. Want jij bent degene met nummer 1 op je rug.
Met een lach denk ik terug aan de tijd, nu snap ik pas waarom ik geen team-player ben.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Beelden
Neem de titel als voorbeeld en wat zag je? Of hoorde je misschien wel wat? Beeldspraak, ook zo een mooi beeld dat spreekt. Wanneer je ooit op het punt staat een boek te gaan schrijven besef je dan goed wat je te wachten staat. Het klinkt als een waarschuwing, in zekere zin is dit ook zo. Bij een autobiografisch boek bijvoorbeeld. Hee, bijvoorbeeld, dat is toevallig. De beelden die voorbij komen tijdens het schrijven van woorden zijn inmiddels ontelbaar geworden. Ieder met een eigen verhaal, soms door elkaar, dan weer het zelfde. het schrijfproces roept de beelden op en het is aan jou om er een vorm voor te vinden die dragelijk is. Nare beelden zijn niet leuk maar hebben wel weer heel veel te vertellen. Beelden nemen je mee in de tijd en vertellen je wat er toen gebeurde. Een zelfde beeld kan op een ander moment juist weer wat anders te vertellen hebben. Verwarring, verdriet, vreugde, vrede alsof je een verwerkingsproces hebt ondergaan. Een soort van beelden die oneindig de kop op blijven steken kijk je nu lachend aan. Dus zo kan het ook. De bodem van de beeldenput is bereikt en alles wat hierna komt is mooi daarmee vergeleken. Het is een proces van wisselwerking. De geschreven woorden roepen beelden, de beelden roepen woorden. Een proces wat je als schrijver in de juiste vorm brengt om weer te verwoorden.
Prachtig toch, de formule van beelden. Ik heb de smaak te pakken.
Auteur: Eef Evert
Prachtig toch, de formule van beelden. Ik heb de smaak te pakken.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Crisis
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het is crisis-tijd in Europa. In Europa? Je kunt wel gewoon zeggen dat het crisis-tijd is in de wereld. Eigenlijk kun je ook wel gewoon zeggen dat de crisis-tijd begon toen je werd geboren. Het moment dat je voor het eerst verblindt wordt door licht en dan ook nog door een te nauwe opening wordt geperst. Aan de andere kant staat iemand aan je hoofd te trekken en als je er dan uit bent krijg je als beloning een klap op je billen. Met dichtgeknepen oogjes vraag je jezelf af waarom er niet iemand even een zonnebril voor je heeft. Je staat net op het punt om wat te gaan zeggen, krijg je een speen in je mond gestopt. Je hoort iemand zeggen, ah hij heeft een stijf pikkie, hij vindt het vast fijn. Nee helemaal niet, je hebt kramp. Je wilt terug in die vertrouwde houding, weg uit alle herrie om je heen. Eindelijk lukt het om je ogen even open te houden. Je ziet je moeder voor het eerst aan de buitenkant en schrikt je rot. Wat een dikke kop zeg. Tot overmaat van ramp wil je naar het toilet. Nee hoor, pas als je het in je broek hebt gedaan en er even in hebt gezeten krijg je weer een schone. De brandende billetjes jaren zijn begonnen. Je koestert de hoop dat het straks allemaal beter gaat worden. Niets is minder waar. De ene crisis over de andere crisis stapelt zich op. Je valt van verbazing soms op je snufferd. Krachtig als je bent sta je telkens weer op totdat je kunt blijven staan.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Ik kan er wel een boek over schrijven.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het is crisis-tijd in Europa. In Europa? Je kunt wel gewoon zeggen dat het crisis-tijd is in de wereld. Eigenlijk kun je ook wel gewoon zeggen dat de crisis-tijd begon toen je werd geboren. Het moment dat je voor het eerst verblindt wordt door licht en dan ook nog door een te nauwe opening wordt geperst. Aan de andere kant staat iemand aan je hoofd te trekken en als je er dan uit bent krijg je als beloning een klap op je billen. Met dichtgeknepen oogjes vraag je jezelf af waarom er niet iemand even een zonnebril voor je heeft. Je staat net op het punt om wat te gaan zeggen, krijg je een speen in je mond gestopt. Je hoort iemand zeggen, ah hij heeft een stijf pikkie, hij vindt het vast fijn. Nee helemaal niet, je hebt kramp. Je wilt terug in die vertrouwde houding, weg uit alle herrie om je heen. Eindelijk lukt het om je ogen even open te houden. Je ziet je moeder voor het eerst aan de buitenkant en schrikt je rot. Wat een dikke kop zeg. Tot overmaat van ramp wil je naar het toilet. Nee hoor, pas als je het in je broek hebt gedaan en er even in hebt gezeten krijg je weer een schone. De brandende billetjes jaren zijn begonnen. Je koestert de hoop dat het straks allemaal beter gaat worden. Niets is minder waar. De ene crisis over de andere crisis stapelt zich op. Je valt van verbazing soms op je snufferd. Krachtig als je bent sta je telkens weer op totdat je kunt blijven staan.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Ik kan er wel een boek over schrijven.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Abonneren op:
Posts (Atom)