Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
De Donkere dagen voor kerst zijn begonnen. Bijna iedereen is verheugd wat komen gaat. In veel huizen branden de lichtjes al en is de kerstversiering uit de kast gehaald. Overal om je heen staan dozen. Zonder kerstversiering want je bent net verhuisd. Je zit boven in een oud herenhuis waar je een kamer hebt gehuurd. Het licht doet het niet maar met wat kaarsen is dat geen probleem en het past ook nog mooi bij de donkere dagen. Het is koud in huis. De huur baas heeft je uitgelegd dat de thermostaat van de verwarming in de kamer beneden zit. Er zijn nog geen andere bewoners, die komen na kerst. Best wel een beetje eng zo alleen in een groot oud huis. Beneden doet het licht gelukkig wel en je wil de thermostaat kamer in. Je hoort de huur baas nog zeggen: doe maar aan als je thuis bent en uit als je weg gaat. De deur gaat niet open, het zit op slot. Een goede vorm van energie besparing met weinig huur inkomsten, voor jou een geval van het moet niet gekker worden. Terug op de kamer trek je je jas aan en zet een muts op. Een lekker warm bed opmaken volgt en nog wat uitpakken. Hee, dat is grappig, een mini kerstboom. Met echte balletjes en verlichting. Klopt ja, die had je gekregen van een vriendin voor op je nieuwe kamer. Het optuigen begint en binnen korte tijd staat er een kerstboom te stralen in je kamer. Toch nog licht in de duisternis. Je blaast de kaarsen uit en gaat vroeg onder de wol. De kerstboom mag aan blijven en geeft je een warm gevoel.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Gelukkig heb ik nu een eigen huis, heerlijk knus en warm.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Sinterklaas
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions, dit keer op dinsdag.
Als je ergens in geloofde dan was het wel in Sinterklaas. Je bent nog steeds wat aangeslagen na de enorme ontdekking die je deed. Een klasgenootje had tegen je gezegd dat Sinterklaas niet bestaat en dat vereiste onderzoek. Thuis gekomen stel je de eerste kritische vraag. Hoe kan Zwarte Piet in huis komen want er is geen schoorsteen, je woont in een flat met centrale verwarming. Het is meteen duidelijk dat er iets niet klopt. Zelfs je hartje staat even stil. Het is 5 december en het staat vast dat je alles nauwkeurig in de gaten gaat houden wat er gebeurd. Tegen de avond staar je naar de voordeur. Opeens vliegen er pepernoten door de kamer en je ziet nog net hoe een arm verdwijnt uit het doorgeef-luik vanuit de keuken. Je stormt door de gang om Piet te pakken te krijgen. Je kiest de tegenover gestelde richting want je bent slim. Een botsing volgt en je kijkt wie je te pakken hebt. “Mam, ben jij Zwarte Piet?” Er wordt op de deur gebonsd en je rent naar de zijkamer. Je ziet nog net de buurman voorbij rennen. Rekenen is niet je beste vak maar 1 en 1 is 2. Er staat een zak voor de deur dus het is duidelijk. “Mam, Sinterklaas bestaat niet echt hoor,” zeg je lief. “Nee lieverd, dat klopt, het is een feest voor zoete kinderen.”
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Volwassenen heb ik vanaf die dag kritisch in de gaten gehouden.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Als je ergens in geloofde dan was het wel in Sinterklaas. Je bent nog steeds wat aangeslagen na de enorme ontdekking die je deed. Een klasgenootje had tegen je gezegd dat Sinterklaas niet bestaat en dat vereiste onderzoek. Thuis gekomen stel je de eerste kritische vraag. Hoe kan Zwarte Piet in huis komen want er is geen schoorsteen, je woont in een flat met centrale verwarming. Het is meteen duidelijk dat er iets niet klopt. Zelfs je hartje staat even stil. Het is 5 december en het staat vast dat je alles nauwkeurig in de gaten gaat houden wat er gebeurd. Tegen de avond staar je naar de voordeur. Opeens vliegen er pepernoten door de kamer en je ziet nog net hoe een arm verdwijnt uit het doorgeef-luik vanuit de keuken. Je stormt door de gang om Piet te pakken te krijgen. Je kiest de tegenover gestelde richting want je bent slim. Een botsing volgt en je kijkt wie je te pakken hebt. “Mam, ben jij Zwarte Piet?” Er wordt op de deur gebonsd en je rent naar de zijkamer. Je ziet nog net de buurman voorbij rennen. Rekenen is niet je beste vak maar 1 en 1 is 2. Er staat een zak voor de deur dus het is duidelijk. “Mam, Sinterklaas bestaat niet echt hoor,” zeg je lief. “Nee lieverd, dat klopt, het is een feest voor zoete kinderen.”
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Volwassenen heb ik vanaf die dag kritisch in de gaten gehouden.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: De eerste keer
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Als puber maak je wat mee in je leven. De hormonen schieten op en neer door je lichaam. Je voelt je enorm aangetrokken tot een schone uit de buurt en wat blijk, zij ook tot jou. Verlegen begin je wat ongemakkelijk te knuffelen op een speelplaats. Het is koud, het waait hard en begint ook nog te regenen. In het verderop gelegen park vind je samen een beschut plekje. Het doet denken aan een grote betonnen rioolbuis met gaten erin om in te klimmen. Jij gaat niet klimmen maar wil alleen maar naar binnen. De wind wordt storm net zoals bij jou van binnen, samen met haar wil je nog maar een ding. Het ligt voor geen meter in zo een holle pijp en je schiet in de lach. Zij ook, op naar de volgende plek dan maar. Een heerlijk verwarmde kelderbox waar je een kleedje uitrolt en tussen een stel oude fietsen en een stinkende brommer belandt. Heerlijk zoenen met elkaar, warmte delen voelen heet. Voor jou en haar is dit de plek, het wordt je eerste keer. Een moment om nooit te vergeten, teder, liefdevol en passie alom. Voor je gevoel is zij de ware maar het in woorden omzetten lukt nog niet. Buiten is het inmiddels donker en neem je afscheid van elkaar.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Het mooiste moment veranderde in een geheim en er is er maar een die weet wat ik bedoel. Een dikke knuffel voor haar.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Als puber maak je wat mee in je leven. De hormonen schieten op en neer door je lichaam. Je voelt je enorm aangetrokken tot een schone uit de buurt en wat blijk, zij ook tot jou. Verlegen begin je wat ongemakkelijk te knuffelen op een speelplaats. Het is koud, het waait hard en begint ook nog te regenen. In het verderop gelegen park vind je samen een beschut plekje. Het doet denken aan een grote betonnen rioolbuis met gaten erin om in te klimmen. Jij gaat niet klimmen maar wil alleen maar naar binnen. De wind wordt storm net zoals bij jou van binnen, samen met haar wil je nog maar een ding. Het ligt voor geen meter in zo een holle pijp en je schiet in de lach. Zij ook, op naar de volgende plek dan maar. Een heerlijk verwarmde kelderbox waar je een kleedje uitrolt en tussen een stel oude fietsen en een stinkende brommer belandt. Heerlijk zoenen met elkaar, warmte delen voelen heet. Voor jou en haar is dit de plek, het wordt je eerste keer. Een moment om nooit te vergeten, teder, liefdevol en passie alom. Voor je gevoel is zij de ware maar het in woorden omzetten lukt nog niet. Buiten is het inmiddels donker en neem je afscheid van elkaar.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Het mooiste moment veranderde in een geheim en er is er maar een die weet wat ik bedoel. Een dikke knuffel voor haar.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Haida Art
This is a Handcrafted piece of Haida Art what I own. it's an original piece of Art from the Native American Indians of British Columbia in Canada. It's made out of metal like an offset.
Ave69 Productions Presents: Sint Maarten
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het is de elfde van de elfde, het lampionnetje wat altijd uitwaait op zeven hoog in de flat gaat dit keer niet mee. Je hebt een beter idee om Sint Maarten te vieren. Je bent ook al wat ouder dan de meeste kinderen die langs de deuren gaan om snoep op te halen. Je krijgt een speciale opdracht mee om de schattige kleine buurtkinderen te beschermen tegen snoepdieven. De buurt is wat achteruit gegaan zeg maar. Je voelt je belangrijk en hebt daarom dit jaar een fakkel aangeschaft. “Pas buiten aansteken hoor,” roept moeder nog. In de hal van de flat staat geen wind, de perfecte plek om een fakkel aan te steken. Met een brandende fakkel en een groep kleintjes met keurige lampionnetjes ga je op pad. Na een rijtje huizen af gezongen te hebben en de zakken vol met snoep zitten willen de kleintjes naar huis. Een vader roept: “Hee, lange, ga weg met die fakkel, je maakt allemaal zwarte plekken in de portiek.” Je kijkt omhoog en ziet de roet aan het plafond, oeps. De vader pakt de fakkel af en gooit het al mopperend in de regenton. Met een sip gezicht ga je naar huis en loopt de hal van de flat binnen. Er staan een boel mensen bij elkaar en wijzen allemaal naar boven. “De jeugd van tegenwoordig, moet je nou kijken wat een vandalisme,” hoor je de buurvrouw zeggen. Het plafond zit vol met zwarte roetplekken, oeps. In plaats van de lift neem je dit keer de trap naar zeven hoog, wegwezen hier.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Vanaf die dag heb ik alleen nog maar snoep uitgedeeld met Sint Maarten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het is de elfde van de elfde, het lampionnetje wat altijd uitwaait op zeven hoog in de flat gaat dit keer niet mee. Je hebt een beter idee om Sint Maarten te vieren. Je bent ook al wat ouder dan de meeste kinderen die langs de deuren gaan om snoep op te halen. Je krijgt een speciale opdracht mee om de schattige kleine buurtkinderen te beschermen tegen snoepdieven. De buurt is wat achteruit gegaan zeg maar. Je voelt je belangrijk en hebt daarom dit jaar een fakkel aangeschaft. “Pas buiten aansteken hoor,” roept moeder nog. In de hal van de flat staat geen wind, de perfecte plek om een fakkel aan te steken. Met een brandende fakkel en een groep kleintjes met keurige lampionnetjes ga je op pad. Na een rijtje huizen af gezongen te hebben en de zakken vol met snoep zitten willen de kleintjes naar huis. Een vader roept: “Hee, lange, ga weg met die fakkel, je maakt allemaal zwarte plekken in de portiek.” Je kijkt omhoog en ziet de roet aan het plafond, oeps. De vader pakt de fakkel af en gooit het al mopperend in de regenton. Met een sip gezicht ga je naar huis en loopt de hal van de flat binnen. Er staan een boel mensen bij elkaar en wijzen allemaal naar boven. “De jeugd van tegenwoordig, moet je nou kijken wat een vandalisme,” hoor je de buurvrouw zeggen. Het plafond zit vol met zwarte roetplekken, oeps. In plaats van de lift neem je dit keer de trap naar zeven hoog, wegwezen hier.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Vanaf die dag heb ik alleen nog maar snoep uitgedeeld met Sint Maarten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Op glad ijs
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het schaats seizoen is weer gestart en het erwtensoep gevoel is nog ver te zoeken met 16 graden buiten. Neemt niet weg dat je de herinnering aan je schaatsnaam waar kan maken want een Evert kan tot twee maal de Elfstedentocht winnen. De boterhammen met pindakaas zijn op en de geitenwollen sokken glijden in je stalen noren. Nadat je de veters vijf keer onder je schoen door hebt gehaald knoop je ze zo strak vast dat je al weet dat je ze na het schaatsen niet meer los krijgt zonder schaar. De beschermers eronder en op naar het ijs. Een echte schaatser is het klunen niet onbekend en je opent de voordeur op weg naar de lift. “Zo jochie, ga je schaatsen?” Je hebt nooit begrepen waarom mensen zulke vragen stellen en knikt ja. Het stukje klunen is langer dan je dacht, op de fiets was een beter idee geweest.. Met knellende voeten en een al voelbare eerste blaar stap je vol goede moed het ijs op. Het kraakt aan alle kanten maar door de snelheid en je lichte gewicht kan je niets gebeuren. Het is prachtig glad ijs, donker van kleur. Het lijkt net of het nog gewoon water is. Met die laatste gedachte glij je zo het open water in, ook wel een wak genoemd. Gelukkig is het dicht bij de kant en hijst jezelf het water uit. Trillend als een rietje door de kou met bevroren kleren en je schaatsen nog aan sta je weer bij de lift te wachten op weg naar warm thuis. “Zo Jochie, ben je door het ijs gezakt?” Je hebt nooit begrepen waarom mensen zulke vragen stellen en knikt ja.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Vanaf die dag heb ik alleen nog op kunstijs geschaatst.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het schaats seizoen is weer gestart en het erwtensoep gevoel is nog ver te zoeken met 16 graden buiten. Neemt niet weg dat je de herinnering aan je schaatsnaam waar kan maken want een Evert kan tot twee maal de Elfstedentocht winnen. De boterhammen met pindakaas zijn op en de geitenwollen sokken glijden in je stalen noren. Nadat je de veters vijf keer onder je schoen door hebt gehaald knoop je ze zo strak vast dat je al weet dat je ze na het schaatsen niet meer los krijgt zonder schaar. De beschermers eronder en op naar het ijs. Een echte schaatser is het klunen niet onbekend en je opent de voordeur op weg naar de lift. “Zo jochie, ga je schaatsen?” Je hebt nooit begrepen waarom mensen zulke vragen stellen en knikt ja. Het stukje klunen is langer dan je dacht, op de fiets was een beter idee geweest.. Met knellende voeten en een al voelbare eerste blaar stap je vol goede moed het ijs op. Het kraakt aan alle kanten maar door de snelheid en je lichte gewicht kan je niets gebeuren. Het is prachtig glad ijs, donker van kleur. Het lijkt net of het nog gewoon water is. Met die laatste gedachte glij je zo het open water in, ook wel een wak genoemd. Gelukkig is het dicht bij de kant en hijst jezelf het water uit. Trillend als een rietje door de kou met bevroren kleren en je schaatsen nog aan sta je weer bij de lift te wachten op weg naar warm thuis. “Zo Jochie, ben je door het ijs gezakt?” Je hebt nooit begrepen waarom mensen zulke vragen stellen en knikt ja.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Vanaf die dag heb ik alleen nog op kunstijs geschaatst.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Lichtfeest
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het is tegen het einde van de vorige eeuw. Het is je nog niet gelukt om jezelf te vernietigen en een hulpverlener met een hart trekt je aan je oren dat het zo wel genoeg is geweest. Hij heeft een bijzondere plek voor je gevonden om af te kicken en weer jezelf te worden. Met een plastic tasje met daarin een schone onderbroek en een paar sokken meldt je je bij de Boerderij van Arta in Hamingen. De Antroposofische leer van Rudolf Steiner is daar de filosofie die heerst. De aller koudste periode uit je leven breekt aan. Ice cold fever, cold turkey, slapeloze weken, krampachtige ledematen en toch heb je het fijn. Het maakt niet uit wie of wat je bent, je bent een mens en krijgt voor het eerst in je volwassen bestaan het gevoel weer terug dat je gewaardeerd wordt. Je dacht dat het nooit meer goed zou komen en je innerlijk vuur voorgoed was uit gegaan. Diep van binnen was daar nog dat kleine vlammetje wat door de Antroposofen werd gekoesterd. Het is oogstfeest, voor jou een eerste kennismaking met het vlammetje in jezelf. De verbondenheid met de natuur, het ritme, maakt dit tot het eerste lichtfeest. We vieren dat de akkers leeg zijn en de natuur zich terug naar binnen trekt. De kallebassen, pompoenen worden als laatste geoogst en verwerkt in het eten van de dag. Samen met de anderen hol je ieder een pompoen uit en maakt er een gezichtje in. Het is inmiddels donker aan het worden en het waxinelichtje dat in je pompoen staat mag aan. Het is een prachtig gezicht om al die verschillende pompoenen met een lichtje erin buiten te zien staan. Als een wonder gebeurd het, je voelt je eigen vlammetje branden, diep van binnen wordt je warm, je hebt weer contact met je gevoel en lacht.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Mijn innerlijk vuur is door Arta weer gaan branden en heb mijn eigen ik ontdekt.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het is tegen het einde van de vorige eeuw. Het is je nog niet gelukt om jezelf te vernietigen en een hulpverlener met een hart trekt je aan je oren dat het zo wel genoeg is geweest. Hij heeft een bijzondere plek voor je gevonden om af te kicken en weer jezelf te worden. Met een plastic tasje met daarin een schone onderbroek en een paar sokken meldt je je bij de Boerderij van Arta in Hamingen. De Antroposofische leer van Rudolf Steiner is daar de filosofie die heerst. De aller koudste periode uit je leven breekt aan. Ice cold fever, cold turkey, slapeloze weken, krampachtige ledematen en toch heb je het fijn. Het maakt niet uit wie of wat je bent, je bent een mens en krijgt voor het eerst in je volwassen bestaan het gevoel weer terug dat je gewaardeerd wordt. Je dacht dat het nooit meer goed zou komen en je innerlijk vuur voorgoed was uit gegaan. Diep van binnen was daar nog dat kleine vlammetje wat door de Antroposofen werd gekoesterd. Het is oogstfeest, voor jou een eerste kennismaking met het vlammetje in jezelf. De verbondenheid met de natuur, het ritme, maakt dit tot het eerste lichtfeest. We vieren dat de akkers leeg zijn en de natuur zich terug naar binnen trekt. De kallebassen, pompoenen worden als laatste geoogst en verwerkt in het eten van de dag. Samen met de anderen hol je ieder een pompoen uit en maakt er een gezichtje in. Het is inmiddels donker aan het worden en het waxinelichtje dat in je pompoen staat mag aan. Het is een prachtig gezicht om al die verschillende pompoenen met een lichtje erin buiten te zien staan. Als een wonder gebeurd het, je voelt je eigen vlammetje branden, diep van binnen wordt je warm, je hebt weer contact met je gevoel en lacht.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Mijn innerlijk vuur is door Arta weer gaan branden en heb mijn eigen ik ontdekt.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Lichting ‘87/11
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Je bent net 16 jaar oud en samen met je beste vriend heb je een droom. Dienstplicht uit de tijd maakt dat je marinier of commando wilt zijn. Een jaar lang oorlogsfilms kijken volgt en je weet het zeker. Inmiddels is de keuring achter de rug en jij en je vriend zijn geselecteerd. Hij mag naar de mariniers opleiding en jij weet het niet helemaal. Met de brief in de hand waar in het groot staat geschreven: Lichting ‘87/11 opkomen in Roosendaal onderdeel MA, ren je naar je vader. Die moet wel weten wat het is, hij is beroepsmilitair geweest. Mooi, in Roosendaal zitten de commando’s zegt hij en dat MA zal ongetwijfeld een speciaal onderdeel zijn. Trots als een pauw reis je af naar Roosendaal. Het is een drukte van jewelste en stoere mannen kijken je babyface doordringend aan. Je naam wordt geroepen en de man met de groene baret zegt dat je een speciale uitrusting krijgt en naar legertruck 1 moet voor transport. In de legertruck kijk je om je heen en ziet bijna alleen maar zakenmannen zitten of een slap aftreksel daarvan. “Zo jochie weet je moeder wel dat je hier bent” en iedereen gniffelt. Degene die het zei gaat je maat worden, dolletjes. We gaan naar Ossendrecht, zegt iemand. “Welkom bij het onderdeel MA” brult een Kapitein. “Ik ben vanaf nu jullie baas en mijn staf gaat van jullie goede militaire administrateurs maken.” De opleiding duurt 18 weken en als je slaagt krijg je een roze baret met het embleem van een inktpot en ganzenveer.” Je droom is veranderd in een nachtmerrie. Je kunt het niet geloven en stapt naar voren dat er een fout is gemaakt. Vanaf dat moment is de vijandschap met de Kapitein een feit en de oorlog is begonnen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Dat was dus die speciale uitrusting, een roze baret. Het embleem met inktpot en ganzenveer klopt als een een bus.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Je bent net 16 jaar oud en samen met je beste vriend heb je een droom. Dienstplicht uit de tijd maakt dat je marinier of commando wilt zijn. Een jaar lang oorlogsfilms kijken volgt en je weet het zeker. Inmiddels is de keuring achter de rug en jij en je vriend zijn geselecteerd. Hij mag naar de mariniers opleiding en jij weet het niet helemaal. Met de brief in de hand waar in het groot staat geschreven: Lichting ‘87/11 opkomen in Roosendaal onderdeel MA, ren je naar je vader. Die moet wel weten wat het is, hij is beroepsmilitair geweest. Mooi, in Roosendaal zitten de commando’s zegt hij en dat MA zal ongetwijfeld een speciaal onderdeel zijn. Trots als een pauw reis je af naar Roosendaal. Het is een drukte van jewelste en stoere mannen kijken je babyface doordringend aan. Je naam wordt geroepen en de man met de groene baret zegt dat je een speciale uitrusting krijgt en naar legertruck 1 moet voor transport. In de legertruck kijk je om je heen en ziet bijna alleen maar zakenmannen zitten of een slap aftreksel daarvan. “Zo jochie weet je moeder wel dat je hier bent” en iedereen gniffelt. Degene die het zei gaat je maat worden, dolletjes. We gaan naar Ossendrecht, zegt iemand. “Welkom bij het onderdeel MA” brult een Kapitein. “Ik ben vanaf nu jullie baas en mijn staf gaat van jullie goede militaire administrateurs maken.” De opleiding duurt 18 weken en als je slaagt krijg je een roze baret met het embleem van een inktpot en ganzenveer.” Je droom is veranderd in een nachtmerrie. Je kunt het niet geloven en stapt naar voren dat er een fout is gemaakt. Vanaf dat moment is de vijandschap met de Kapitein een feit en de oorlog is begonnen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Dat was dus die speciale uitrusting, een roze baret. Het embleem met inktpot en ganzenveer klopt als een een bus.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Pompen of verzuipen
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Wie alle vorige columns heeft gelezen zal begrijpen dat het leven van een column-schrijver niet altijd over rozen gaat. Sterker nog, het pad waarover je loopt is van drijfzand. Bij iedere stap die je zetten wil is er het gevaar om te verdwijnen. Is er dan geen ander pad, vraag je je af. Jawel, alleen dat pad is slechts van water. Het is kiezen of delen, pompen of verzuipen, zwemmen of kruipen, het is aan jou. Aan het eind van het pad met drijfzand begint een mooie weg met grond. Daar wil je heen, koste wat het kost. De tocht begint met accepteren wie je bent, contact maken met de vrede in jezelf. Er gaan weken voorbij en iedere keer kijk je naar het pad. Een warm gevoel gaat door je heen, je bent er klaar voor. Voorzichtig ga je languit op pad, het is een heel eind maar dat wist je. Je voelt je naakt, bekeken, maar ook gedragen. Je blijft immers liggen en verdwijnt niet. Langzaam kruip je voort, het voelt zelfs fijn om het te kunnen. De ellebogen schuren, een teken van verandering. De vaste grond is bereikt en je kunt blijven staan. Je kijkt niet om maar vooruit en het is even wennen om te lopen. Een voorbijganger vraagt je de weg. Ik zou niet de kant op gaan waar ik net vandaan kom, zeg je lachend, want daarachter ligt het pad van pompen of verzuipen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Eigenlijk viel het best wel mee om vrede te sluiten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand.
Auteur: Eef Evert
Wie alle vorige columns heeft gelezen zal begrijpen dat het leven van een column-schrijver niet altijd over rozen gaat. Sterker nog, het pad waarover je loopt is van drijfzand. Bij iedere stap die je zetten wil is er het gevaar om te verdwijnen. Is er dan geen ander pad, vraag je je af. Jawel, alleen dat pad is slechts van water. Het is kiezen of delen, pompen of verzuipen, zwemmen of kruipen, het is aan jou. Aan het eind van het pad met drijfzand begint een mooie weg met grond. Daar wil je heen, koste wat het kost. De tocht begint met accepteren wie je bent, contact maken met de vrede in jezelf. Er gaan weken voorbij en iedere keer kijk je naar het pad. Een warm gevoel gaat door je heen, je bent er klaar voor. Voorzichtig ga je languit op pad, het is een heel eind maar dat wist je. Je voelt je naakt, bekeken, maar ook gedragen. Je blijft immers liggen en verdwijnt niet. Langzaam kruip je voort, het voelt zelfs fijn om het te kunnen. De ellebogen schuren, een teken van verandering. De vaste grond is bereikt en je kunt blijven staan. Je kijkt niet om maar vooruit en het is even wennen om te lopen. Een voorbijganger vraagt je de weg. Ik zou niet de kant op gaan waar ik net vandaan kom, zeg je lachend, want daarachter ligt het pad van pompen of verzuipen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Eigenlijk viel het best wel mee om vrede te sluiten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Skizzle
Wanneer je als kind vaak wordt gepest kan dit een zware last zijn om te dragen. Vooral als je niemand hebt waarmee je er over kunt praten. Skizzle Nederland is een organisatie waar kinderen terecht kunnen met hun verhaal over gepest worden. Je kunt met Skizzle heel makkelijk in contact komen via internet of Twitter. Op de website van Skizzle staat verdere info waar je allemaal over kunt praten. Onderaan dit artikel vind je een directe link naar de website van Skizzle & Twitter. Ben je een ouder en weet je niet goed hoe je om moet gaan met het verhaal van je kind die wordt gepest? Wijs je kind dan op Skizzle of kijk samen eens naar de website om kennis te maken. Je vraagt je wellicht af waarom dit artikel over Skizzle hier te lezen is. Dat is vanwege het feit dat ik graag een goed doel promoot wat kinderen kan helpen.
Website: http://skizzle.nl
Twitter: http://twitter.com/SkizzleNL
Website: http://skizzle.nl
Twitter: http://twitter.com/SkizzleNL
Ave69 Productions Presents: Kampioen
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het sportieve uiterlijk en de bijbehorende kleding doet vermoeden dat je met een sportman te maken hebt. Geheel in stijl van een echte kampioen. Je hebt zelfs een periode dat je met paard-rijlaarzen en bij passende broek naar school gaat omdat je wil laten zien dat je het serieus neemt, de sport. Als je aan sport doet dan is het van belang om je er zo veel mogelijk mee te verbinden zegt een stemmetje in je hoofd. Op zich geen vreemde gedachte zou je zeggen maar op school wordt het met luid gelach ontvangen. Paardrijden is voor meisjes en die hebben dus nooit de rijlaarzen aan naar school. De laarzen worden geruild voor voetbalschoenen. Al gauw blijkt dat je beter bent in ballen vangen dan schieten en mag je tussen de palen staan. Nooit begrepen dat in de warmste maanden van het voetbal-seizoen de competitie stil ligt. Het is voornamelijk kou kleunen voor een keeper, gelukkig heb je handschoenen aan, dat scheelt. Bij een achterbal wordt er geroepen dat de laatste man hem neemt. De taak van jou is immers vangen en verder contact met de bal is verboden door de coach. De scheidsrechter blaast op zijn fluit, de wedstrijd is gewonnen. Trots als een pauw loop je van het veld, als een ware kampioen. Want jij bent degene met nummer 1 op je rug.
Met een lach denk ik terug aan de tijd, nu snap ik pas waarom ik geen team-player ben.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het sportieve uiterlijk en de bijbehorende kleding doet vermoeden dat je met een sportman te maken hebt. Geheel in stijl van een echte kampioen. Je hebt zelfs een periode dat je met paard-rijlaarzen en bij passende broek naar school gaat omdat je wil laten zien dat je het serieus neemt, de sport. Als je aan sport doet dan is het van belang om je er zo veel mogelijk mee te verbinden zegt een stemmetje in je hoofd. Op zich geen vreemde gedachte zou je zeggen maar op school wordt het met luid gelach ontvangen. Paardrijden is voor meisjes en die hebben dus nooit de rijlaarzen aan naar school. De laarzen worden geruild voor voetbalschoenen. Al gauw blijkt dat je beter bent in ballen vangen dan schieten en mag je tussen de palen staan. Nooit begrepen dat in de warmste maanden van het voetbal-seizoen de competitie stil ligt. Het is voornamelijk kou kleunen voor een keeper, gelukkig heb je handschoenen aan, dat scheelt. Bij een achterbal wordt er geroepen dat de laatste man hem neemt. De taak van jou is immers vangen en verder contact met de bal is verboden door de coach. De scheidsrechter blaast op zijn fluit, de wedstrijd is gewonnen. Trots als een pauw loop je van het veld, als een ware kampioen. Want jij bent degene met nummer 1 op je rug.
Met een lach denk ik terug aan de tijd, nu snap ik pas waarom ik geen team-player ben.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Beelden
Neem de titel als voorbeeld en wat zag je? Of hoorde je misschien wel wat? Beeldspraak, ook zo een mooi beeld dat spreekt. Wanneer je ooit op het punt staat een boek te gaan schrijven besef je dan goed wat je te wachten staat. Het klinkt als een waarschuwing, in zekere zin is dit ook zo. Bij een autobiografisch boek bijvoorbeeld. Hee, bijvoorbeeld, dat is toevallig. De beelden die voorbij komen tijdens het schrijven van woorden zijn inmiddels ontelbaar geworden. Ieder met een eigen verhaal, soms door elkaar, dan weer het zelfde. het schrijfproces roept de beelden op en het is aan jou om er een vorm voor te vinden die dragelijk is. Nare beelden zijn niet leuk maar hebben wel weer heel veel te vertellen. Beelden nemen je mee in de tijd en vertellen je wat er toen gebeurde. Een zelfde beeld kan op een ander moment juist weer wat anders te vertellen hebben. Verwarring, verdriet, vreugde, vrede alsof je een verwerkingsproces hebt ondergaan. Een soort van beelden die oneindig de kop op blijven steken kijk je nu lachend aan. Dus zo kan het ook. De bodem van de beeldenput is bereikt en alles wat hierna komt is mooi daarmee vergeleken. Het is een proces van wisselwerking. De geschreven woorden roepen beelden, de beelden roepen woorden. Een proces wat je als schrijver in de juiste vorm brengt om weer te verwoorden.
Prachtig toch, de formule van beelden. Ik heb de smaak te pakken.
Auteur: Eef Evert
Prachtig toch, de formule van beelden. Ik heb de smaak te pakken.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Crisis
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Het is crisis-tijd in Europa. In Europa? Je kunt wel gewoon zeggen dat het crisis-tijd is in de wereld. Eigenlijk kun je ook wel gewoon zeggen dat de crisis-tijd begon toen je werd geboren. Het moment dat je voor het eerst verblindt wordt door licht en dan ook nog door een te nauwe opening wordt geperst. Aan de andere kant staat iemand aan je hoofd te trekken en als je er dan uit bent krijg je als beloning een klap op je billen. Met dichtgeknepen oogjes vraag je jezelf af waarom er niet iemand even een zonnebril voor je heeft. Je staat net op het punt om wat te gaan zeggen, krijg je een speen in je mond gestopt. Je hoort iemand zeggen, ah hij heeft een stijf pikkie, hij vindt het vast fijn. Nee helemaal niet, je hebt kramp. Je wilt terug in die vertrouwde houding, weg uit alle herrie om je heen. Eindelijk lukt het om je ogen even open te houden. Je ziet je moeder voor het eerst aan de buitenkant en schrikt je rot. Wat een dikke kop zeg. Tot overmaat van ramp wil je naar het toilet. Nee hoor, pas als je het in je broek hebt gedaan en er even in hebt gezeten krijg je weer een schone. De brandende billetjes jaren zijn begonnen. Je koestert de hoop dat het straks allemaal beter gaat worden. Niets is minder waar. De ene crisis over de andere crisis stapelt zich op. Je valt van verbazing soms op je snufferd. Krachtig als je bent sta je telkens weer op totdat je kunt blijven staan.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Ik kan er wel een boek over schrijven.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Het is crisis-tijd in Europa. In Europa? Je kunt wel gewoon zeggen dat het crisis-tijd is in de wereld. Eigenlijk kun je ook wel gewoon zeggen dat de crisis-tijd begon toen je werd geboren. Het moment dat je voor het eerst verblindt wordt door licht en dan ook nog door een te nauwe opening wordt geperst. Aan de andere kant staat iemand aan je hoofd te trekken en als je er dan uit bent krijg je als beloning een klap op je billen. Met dichtgeknepen oogjes vraag je jezelf af waarom er niet iemand even een zonnebril voor je heeft. Je staat net op het punt om wat te gaan zeggen, krijg je een speen in je mond gestopt. Je hoort iemand zeggen, ah hij heeft een stijf pikkie, hij vindt het vast fijn. Nee helemaal niet, je hebt kramp. Je wilt terug in die vertrouwde houding, weg uit alle herrie om je heen. Eindelijk lukt het om je ogen even open te houden. Je ziet je moeder voor het eerst aan de buitenkant en schrikt je rot. Wat een dikke kop zeg. Tot overmaat van ramp wil je naar het toilet. Nee hoor, pas als je het in je broek hebt gedaan en er even in hebt gezeten krijg je weer een schone. De brandende billetjes jaren zijn begonnen. Je koestert de hoop dat het straks allemaal beter gaat worden. Niets is minder waar. De ene crisis over de andere crisis stapelt zich op. Je valt van verbazing soms op je snufferd. Krachtig als je bent sta je telkens weer op totdat je kunt blijven staan.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Ik kan er wel een boek over schrijven.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Herfstdepressie
Het jaarlijkse proces van afsterving in de natuur is begonnen. Voor sommigen is dit het begin van een jaarlijks terugkerende depressie. De avond valt eerder en eerder, de ochtend begint later en later. Groen verloopt van geel naar rood. Dwarrelend vallen de eerste bladeren, je kunt de overburen al weer bijna zien zitten. Je trekt je korte broek aan en gaat in de tuin zitten want de eerste dagen van de herfst zijn zomers te noemen. Dit jaar is er geen depressie-drang, er is op de weg naar binnen genoeg ruimte vrij. Dozen met kaarsen en waxinelichtjes staan klaar om het licht en warmte binnen de ontsteken. De voorbereiding op donker en kou. Je bespeurd een gevoel van welbehagen, mij kan geen depressie meer pakken. Schrijven schept ruimte, ruimte en ruimte, voor hen die aanleg hebben depressief te worden. De mooie zonnige dagen zijn belangrijk om de batterij nog wat extra op te laden. Genoeg plannen op de plank om uit te werken voor als het straks naar binnen gaat.
Laat de herfst maar komen, kleur de natuur. Ik ben er helemaal klaar voor.
Auteur: Eef Evert
Laat de herfst maar komen, kleur de natuur. Ik ben er helemaal klaar voor.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Nachtje Hilton
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Na een avond flink stappen besluit je gelukkig de auto te laten staan. Geld speelt geen rol dus op naar het Hilton voor een overnachting. Voor de zekerheid doe je de stropdas af. Het zat ook best strak zo om je hoofd heen. In de spiegeling van een etalage sta je te oefenen of het gaat lukken. Die dubbele knop schuift voor geen meter en de stropdas verdwijnt in je zak. De portier van het Hilton heet je welkom en jij wil eerst nog een afzakkertje nemen beneden in de Bar. ”Goed meneer, dat is geen probleem, u kent de weg begrijp ik.” Ja dat klopt en loopt door naar beneden. Doe maar een dubbele wodka zonder ijs. Al gauw merk je dat je dubbel gaat zien, het geval van net eentje teveel. Slalommend ga je op weg naar je kamer en ploft neer op de eerste de beste stoel. Zo, he he, dat heb je gehaald en valt in slaap. Je wordt gewekt door het geluid van een stofzuiger. Wat is die roomservice vroeg zeg. “Hallo, is daar iemand?” hoor je vragen. Je antwoord met ja en richt je hoofd op. Het eerste wat je ziet is een dichte deur. “Als u nu niet van de toilet afkomt dan haal ik de beveiliging erbij.” Je opent de deur en trekt je pak recht. De schoonmaakster schiet in de lach en jij kan wel janken maar doet mee.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Hoezo overnachten in het Hilton duur? Het is de goedkoopste hotel-overnachting die ik ooit heb gehad.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Na een avond flink stappen besluit je gelukkig de auto te laten staan. Geld speelt geen rol dus op naar het Hilton voor een overnachting. Voor de zekerheid doe je de stropdas af. Het zat ook best strak zo om je hoofd heen. In de spiegeling van een etalage sta je te oefenen of het gaat lukken. Die dubbele knop schuift voor geen meter en de stropdas verdwijnt in je zak. De portier van het Hilton heet je welkom en jij wil eerst nog een afzakkertje nemen beneden in de Bar. ”Goed meneer, dat is geen probleem, u kent de weg begrijp ik.” Ja dat klopt en loopt door naar beneden. Doe maar een dubbele wodka zonder ijs. Al gauw merk je dat je dubbel gaat zien, het geval van net eentje teveel. Slalommend ga je op weg naar je kamer en ploft neer op de eerste de beste stoel. Zo, he he, dat heb je gehaald en valt in slaap. Je wordt gewekt door het geluid van een stofzuiger. Wat is die roomservice vroeg zeg. “Hallo, is daar iemand?” hoor je vragen. Je antwoord met ja en richt je hoofd op. Het eerste wat je ziet is een dichte deur. “Als u nu niet van de toilet afkomt dan haal ik de beveiliging erbij.” Je opent de deur en trekt je pak recht. De schoonmaakster schiet in de lach en jij kan wel janken maar doet mee.
Met een lach denk ik terug aan de tijd. Hoezo overnachten in het Hilton duur? Het is de goedkoopste hotel-overnachting die ik ooit heb gehad.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Zonder pen
Schrijven zonder pen is als neuken zonder condoom. Wat zeg je? De stroom die je gaan wil laten komt direct op de plaats van bestemming zodat het zijn gang kan gaan. Er zit niet iets tussen wat het opvangt om er nog eens rustig naar te kijken wat het doet. Waar doel je nu eigenlijk op door dit te schrijven? Een stuk tekst schrijven zonder pen is een lekker gevoel. Geen hand die verkrampt, vingervlug over je toetsenbord heen. Iedere letter is direct op de plaats van bestemming, even mooi als die van daarvoor. Met een druk op de knop verbeter je snel, een ontwikkeling die geen pen bij kan houden. Slepende stukken tekst van links naar rechts. De erotiek van de schrijver komt volledig tot zijn recht. Het kindje is geboren en kijkt naakt de wereld in. Wat zullen de anderen wel niet vinden? Wat maakt het uit, het is van jou en iedereen mag het weten: Ik schrijf tegenwoordig zonder pen.
Auteur: Eef Evert
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: What’s in a name
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
In een naam zit heel wat meer verborgen dan je denkt. Als je bijvoorbeeld Evert heet dan krijg je in de loop der jaren de meest toepasselijke varianten toegespeeld. in de angstige jonge jaren wordt je al gauw Bevert genoemd. Trillend als een rietje barst je in tranen uit en roep je dat het niet waar is. In de coffeeshop ontdek je dat een jointje wel ontspannend werkt, dat komt goed uit. Je blow-vrienden waarmee je altijd zit roepen in koor: “Hee Klevert, pass die joint eens door man.” Wat jaren later is het party-time. Stad en land af voor de house-feesten, het hele weekend door. Je vrienden moeten je aan je oren trekken om duidelijk te maken dat de muziek allang uit is. Kom op Revert we gaan naar huis hoor. Als je dan volwassen wordt breekt er een fase van opperste serieusheid door en het wikken en wegen is begonnen. Je omgeving wordt tureluurs van je. Strevert en Zevert zijn geboren, het is nooit goed. Donkere tijden breken aan, je bent van de aardbodem verdwenen. Niemand ziet of hoort nog van je. Tijden later kom je boven en bezoekt je oude stad. Vanaf een terras hoor je roepen: “Levert we dachten dat je dood was.” Je schiet in de lach, het zijn je oude vrienden natuurlijk. Niemand is een steek veranderd of toch wel, bemerk je zelf. Je groet en vervolgt je weg, stapt op de trein naar huis.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Een fijn gevoel dringt door mijn lichaam, ik ben trots op mezelf en ben weer gewoon Evert.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand. Tot dan.
Auteur: Eef Evert
In een naam zit heel wat meer verborgen dan je denkt. Als je bijvoorbeeld Evert heet dan krijg je in de loop der jaren de meest toepasselijke varianten toegespeeld. in de angstige jonge jaren wordt je al gauw Bevert genoemd. Trillend als een rietje barst je in tranen uit en roep je dat het niet waar is. In de coffeeshop ontdek je dat een jointje wel ontspannend werkt, dat komt goed uit. Je blow-vrienden waarmee je altijd zit roepen in koor: “Hee Klevert, pass die joint eens door man.” Wat jaren later is het party-time. Stad en land af voor de house-feesten, het hele weekend door. Je vrienden moeten je aan je oren trekken om duidelijk te maken dat de muziek allang uit is. Kom op Revert we gaan naar huis hoor. Als je dan volwassen wordt breekt er een fase van opperste serieusheid door en het wikken en wegen is begonnen. Je omgeving wordt tureluurs van je. Strevert en Zevert zijn geboren, het is nooit goed. Donkere tijden breken aan, je bent van de aardbodem verdwenen. Niemand ziet of hoort nog van je. Tijden later kom je boven en bezoekt je oude stad. Vanaf een terras hoor je roepen: “Levert we dachten dat je dood was.” Je schiet in de lach, het zijn je oude vrienden natuurlijk. Niemand is een steek veranderd of toch wel, bemerk je zelf. Je groet en vervolgt je weg, stapt op de trein naar huis.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Een fijn gevoel dringt door mijn lichaam, ik ben trots op mezelf en ben weer gewoon Evert.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand. Tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Dansen met…
Het zijn zeldzame momenten maar als ze er dan zijn is het een feest van jewelste. De stoelen gaan aan de kant en het tapijt wordt in de hoek gezet. Moe maar nog niet uitgeteld hou je de ogen open om te zien. De eerste die de dansvloer op komt is vanzelfsprekend de A. Het is de A van Ah, hij moet weer als eerste zo nodig. Gelukkig komt de B in beeld gesprongen. Met een flip achterover staat hij nu op zijn hoofd te draaien. Het is de B van Breakdance en iedereen juicht. De handen in de lucht en klappen met zijn allen. C en D komen eraan en beginnen spontaan de Dango. Het is meteen duidelijk dat ze niet kunnen dansen maar het geeft wel een hoop plezier. Daar is het de beurt van E die roept nog dat als je geen Tango kan dansen hij wel even een showtje geeft. Als een slangenmens beweegt hij zich over de vloer en schokkend en wel is Electric-Boogie een feit. De sfeer is uitgelaten en de zweetdruppeltjes vallen van het plafond. Mag er een raam open zegt F, dan gooi ik er met G even een Foxtrot uit. H en I vinden dat wel een leuk dansje en doen mee. J en K doen de Jive er tussendoor. Oe, dat ging maar net goed. L, M, N, O komen met lekkere hapjes en drankjes aanzetten. Ongelofelijk dat zij zich telkens weer geroepen voelen de rest te verzorgen. Ppp Ppppp, Prima gedaan zegt P. Hij stottert een beetje maar is de lieverd van iedereen en krijgt een kus op zijn wang van R. Mag ik even de aandacht roept S. Als gewoon geeft hij een Speech weg, het is een prachtige spreker en schrijft boeken. T vraagt zich af wanneer hij met U de klassieke Tango kan inzetten, er is nu wel lang genoeg geluld. Wow, de vonken spatten er vanaf. T en U zijn de perfecte danspartners hierin. De oudjes van het gezelschap sluiten de avond af. V wordt charmant uitgenodigd door W voor een traditionele Wals. X en Z doen mee anders hebben ze weer niet gedanst vanavond.
De letters dansen voor mijn ogen. Ik heb genoeg geschreven voor vandaag.
Auteur: Eef Evert
De letters dansen voor mijn ogen. Ik heb genoeg geschreven voor vandaag.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: De Etappe van ‘98
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Je hebt vast wel eens naar wielrennen gekeken of een verhaal gehoord of gelezen hierover. Het zijn de bikkels van de sport die meedoen door weer en wind, geen berg te hoog. Maar je bent toch helemaal geen wielrenner? Klopt, heb alleen wel aardig wat bergetappes gereden, vooral gevallen eigenlijk. Oh, hij heeft weer wat. De etappe van ‘98 was het zwaarst, het meest pijnlijk ook. Uitgeput van alles van daarvoor begon je aan de berg van je leven. Lijkwit, uitgeperst, naar adem happend en verbrand komt de afdaling in zicht. Moed, kunst van sturen en wat geluk zijn de kernwoorden die gelden. Goede remmen kan natuurlijk ook wat helpen. Daar ging het mis, geen rem die werkte. Al schaafwondend wil je remmen. Je bent alles kwijt, de tijd staat stil en je vliegt. Zonder nog te genieten van je vlucht komt de klap. Uit alle macht probeer je nog iets maar het is te laat, ook die boomtop niet meer. Stilte, enorme stilte en vrede, het is het meest prachtige moment uit je leven. Alsof je opnieuw geboren bent in een andere tijd. Plots wordt je wakker, je opent je ogen. Een man in witte jas zegt: “Meneer u heeft een overdosis gehad, u bent door het oog van de naald gekropen.” Alweer, denk je als eerste, hoe groot is die naald dan wel niet. Je zegt dat je het nooit meer zal doen en vraagt: “Staat mijn fiets op slot?”
Met een lach (en een traan) denk ik terug aan de tijd van. Ik fiets nog steeds. Geen bergetappes meer want ik heb geen rem.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Je hebt vast wel eens naar wielrennen gekeken of een verhaal gehoord of gelezen hierover. Het zijn de bikkels van de sport die meedoen door weer en wind, geen berg te hoog. Maar je bent toch helemaal geen wielrenner? Klopt, heb alleen wel aardig wat bergetappes gereden, vooral gevallen eigenlijk. Oh, hij heeft weer wat. De etappe van ‘98 was het zwaarst, het meest pijnlijk ook. Uitgeput van alles van daarvoor begon je aan de berg van je leven. Lijkwit, uitgeperst, naar adem happend en verbrand komt de afdaling in zicht. Moed, kunst van sturen en wat geluk zijn de kernwoorden die gelden. Goede remmen kan natuurlijk ook wat helpen. Daar ging het mis, geen rem die werkte. Al schaafwondend wil je remmen. Je bent alles kwijt, de tijd staat stil en je vliegt. Zonder nog te genieten van je vlucht komt de klap. Uit alle macht probeer je nog iets maar het is te laat, ook die boomtop niet meer. Stilte, enorme stilte en vrede, het is het meest prachtige moment uit je leven. Alsof je opnieuw geboren bent in een andere tijd. Plots wordt je wakker, je opent je ogen. Een man in witte jas zegt: “Meneer u heeft een overdosis gehad, u bent door het oog van de naald gekropen.” Alweer, denk je als eerste, hoe groot is die naald dan wel niet. Je zegt dat je het nooit meer zal doen en vraagt: “Staat mijn fiets op slot?”
Met een lach (en een traan) denk ik terug aan de tijd van. Ik fiets nog steeds. Geen bergetappes meer want ik heb geen rem.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Woorden die spreken
Als woorden konden spreken wat zouden ze dan zeggen? Maar een woord spreekt toch en zegt waar het voor staat. Jawel, toch zit er meer in, als je er maar lang genoeg naar kijkt. Neem maar een woord bij de hand en kijk er eens een tijdje naar. Je zult merken dat er veel meer inzit dan je in eerste instantie zag. En als je bepaalde woorden genoeg tijd geeft zullen ze je meer vertellen dan dat je ooit had durven dromen. als het ware een andere dimensie die je binnen treedt. Begrijp er helemaal niets van. Daar gaat het ook niet om. Wij mensen willen alles maar begrijpen waardoor een onderwerp als dit verloren gaat. Waar het hier om gaat is louter waarnemen en niet meer. Ja als je de tijd ervoor kan nemen wel. Dat is aan jou, tenminste als je een woord wil horen spreken. Het zet mij aan het denken. Daar is niets mis mee, dat doen wij mensen immers de hele dag door. Ga maar eens waarnemen, ook zo een mooi woord en daar is alles voor nu mee gezegd.
Auteur: Eef Evert
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Column 1969
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
In de zomer van 1969 landde de eerste man op de maan. Bijna op dezelfde dag landde er een schrijver op aarde. Jawel beste mensen, als schrijver wordt je geboren dat kun je zien aan de pen of het potje. O ja, is dit een grap of wat? Nee, neem als voorbeeld een mooie slanke ganzenveer met een mooi puntje. Of een schattig klein smal inktpotje met een piepklein dekseltje. Die pik je er zo tussenuit toch? Heb jij die mooie slanke ganzenveer of dat schattige kleine smalle potje dan ben je als schrijver geboren. Maar we leven inmiddels in 2011 waar was je al die tijd? Daar gaan we het deze keer niet over hebben, drie keer is scheepsrecht en klaar daarmee. Kijk creativiteit heb je of niet. Als je van jezelf weet dat je niet creatief bent ga dan alsjeblieft niet op een crea-clubje om het te leren, zonde van de tijd. Het is een aangeboren begrip dat je vanuit de kosmos meekrijgt. En je boft helemaal als paps of mams creatief zijn. Je loopt echter dan wel het risico keihard afgezeikt te worden als je fouten maakt. Heb jij dan altijd al geweten dat je schrijver bent? Ja dat klopt. Het was de angst om te falen die je tegenhield te schrijven. Diepe angst vanuit je tenen tot je strot die zei: ”Nee, je doet het niet.” Goh, je meent het he. Een waarheid zowaar.
1969 is een jaar om nooit te vergeten: Er is een schrijver geboren! Met een lach denk ik terug aan de tijd van, wat was dat een heerlijk jaar.
Volgende week een nieuwe Column, want maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Auteur: Eef Evert
In de zomer van 1969 landde de eerste man op de maan. Bijna op dezelfde dag landde er een schrijver op aarde. Jawel beste mensen, als schrijver wordt je geboren dat kun je zien aan de pen of het potje. O ja, is dit een grap of wat? Nee, neem als voorbeeld een mooie slanke ganzenveer met een mooi puntje. Of een schattig klein smal inktpotje met een piepklein dekseltje. Die pik je er zo tussenuit toch? Heb jij die mooie slanke ganzenveer of dat schattige kleine smalle potje dan ben je als schrijver geboren. Maar we leven inmiddels in 2011 waar was je al die tijd? Daar gaan we het deze keer niet over hebben, drie keer is scheepsrecht en klaar daarmee. Kijk creativiteit heb je of niet. Als je van jezelf weet dat je niet creatief bent ga dan alsjeblieft niet op een crea-clubje om het te leren, zonde van de tijd. Het is een aangeboren begrip dat je vanuit de kosmos meekrijgt. En je boft helemaal als paps of mams creatief zijn. Je loopt echter dan wel het risico keihard afgezeikt te worden als je fouten maakt. Heb jij dan altijd al geweten dat je schrijver bent? Ja dat klopt. Het was de angst om te falen die je tegenhield te schrijven. Diepe angst vanuit je tenen tot je strot die zei: ”Nee, je doet het niet.” Goh, je meent het he. Een waarheid zowaar.
1969 is een jaar om nooit te vergeten: Er is een schrijver geboren! Met een lach denk ik terug aan de tijd van, wat was dat een heerlijk jaar.
Volgende week een nieuwe Column, want maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Worstelen met woorden
“Zeg wat doe jij eigenlijk voor een werk?” Ik worstel met woorden die wel of niet op papier komen. Honderden, duizenden woorden die het liefst allemaal een plekje op het papier willen hebben. Een gevecht van jewelste waarbij raken klappen vallen als de scheidsrechter even niet oplet. Hee, het is worstelen hoor, niet vechten. Het is soms knap lastig om eerlijk spel te spelen. Was ik maar een koffiefilter dan kwam er tenminste meteen een bakkie goede woorden uit de stroom. Soms zijn de woorden zo sterk tegen elkaar opgewassen dat je er dol van wordt. Als je de woorden hun gang laat gaan zonder discipline dan komt er een hoop bagger uit. Dan heb je ook nog te maken met de bange woorden die goed verborgen achter de sterksten schuilen. Het is de kunst om die te bereiken want zij hebben vaak het meest te vertellen. Rennend met de zakken vol bange woorden en een selectief gezelschap sterken is het papier in zicht. Uitgeput, als een vaatdoek verwrongen storten de woorden zich neer. De verzorging is in gang gezet en weldra zullen ze fier achter elkaar staan om samen een geheel te vormen.
Ik worstel met woorden die wel of niet op papier komen. “O je bent schrijver!”
Ik worstel met woorden die wel of niet op papier komen. “O je bent schrijver!”
Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Column Laatbloeier 3
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions, hier een vervolg op De Laatbloeier.
Een laatbloeier zijn heeft ook zo zijn voordelen. Als bijna alles en iedereen is uitgebloeid dan begin jij pas met je pracht. Er moet toch immers wat moois te zien zijn om van te genieten. De strand dagen zijn een mooi voorbeeld. Alhoewel dit alweer een tijdje geleden recent was. De midden veertigers die met allerlei verschillende vormen van dikke buikjes rondlopen. Vrouwen met bikinistress, sinasappelhuid, tepelkloven, leeglopende borsten, beginnende schimmelnagels. Mannen met haren uit neus en oren, spatadertje hier en daar, kale plekken met haarlokken bedekt. Maar jij loopt daar en fris en fruitig als een jonge god over het strand genietend van de vriendelijke damesblikken. Je moet zelfs tegen jezelf zeggen: Nee dit is te jong voor mij, als een spetterende tiener je een knipoog geeft. Wanneer gaat de zon toch weer eens schijnen, we willen naar het strand met zijn allen want daar is die laatbloeier dan te zien!
Heerlijk om een laatbloeier te zijn. Ik lach, ik bloei als nooit tevoren.
Volgende week een vervolg, tot dan! Auteur: Eef Evert
Een laatbloeier zijn heeft ook zo zijn voordelen. Als bijna alles en iedereen is uitgebloeid dan begin jij pas met je pracht. Er moet toch immers wat moois te zien zijn om van te genieten. De strand dagen zijn een mooi voorbeeld. Alhoewel dit alweer een tijdje geleden recent was. De midden veertigers die met allerlei verschillende vormen van dikke buikjes rondlopen. Vrouwen met bikinistress, sinasappelhuid, tepelkloven, leeglopende borsten, beginnende schimmelnagels. Mannen met haren uit neus en oren, spatadertje hier en daar, kale plekken met haarlokken bedekt. Maar jij loopt daar en fris en fruitig als een jonge god over het strand genietend van de vriendelijke damesblikken. Je moet zelfs tegen jezelf zeggen: Nee dit is te jong voor mij, als een spetterende tiener je een knipoog geeft. Wanneer gaat de zon toch weer eens schijnen, we willen naar het strand met zijn allen want daar is die laatbloeier dan te zien!
Heerlijk om een laatbloeier te zijn. Ik lach, ik bloei als nooit tevoren.
Volgende week een vervolg, tot dan! Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Column Laatbloeier 2
Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions. Hier nu het vervolg van De Laatbloeier.
Als laatbloeier sta je vaak alleen of met weinig anderen, kijk maar in de natuur. Over natuur gesproken: In de tienerjaren wanneer je de weg nog niet zo goed weet kun je makkelijk verdwalen. Nou ja verdwalen, zeg maar van het pad af, het spoor zoek, de weg kwijt. Ja en als je dan ook nog een laatbloeier bent duurt het helemaal lang voordat je met je kop boven de grond komt. Een laatbloeier die gaat experimenteren met allerlei soorten drugs in zijn tienerjaren loopt het risico nog later dan heel erg laat te gaan laat-bloeien. Er zit geen beschrijving bij die drugs, weet jij veel dat het verslavend kan zijn. Je komt dan terecht in de meest donkere, duistere kant van onze samenleving, te vergelijken met een eng donker bos. Slim als je bent om niet te gaan verdwalen in dat enge donkere bos strooi je op je weg een spoor om terug te kunnen volgen. Waarmee? Met drugs natuurlijk, daar heb je immers genoeg van in je zak. Weet jij veel dat het hele bos vol met junks zit die je spoor wel lekker vinden. Ai, dat duurt wel even voordat je eruit bent dan. De laatbloeier, zo die overal te laat boven komt maar uiteindelijk toch gaat bloeien.
Met een lach (en een traan) denk ik terug aan de tijd, ik ben immers weer op weg & bloei.
Volgende week een vervolg, tot dan. Auter: Eef Evert
Als laatbloeier sta je vaak alleen of met weinig anderen, kijk maar in de natuur. Over natuur gesproken: In de tienerjaren wanneer je de weg nog niet zo goed weet kun je makkelijk verdwalen. Nou ja verdwalen, zeg maar van het pad af, het spoor zoek, de weg kwijt. Ja en als je dan ook nog een laatbloeier bent duurt het helemaal lang voordat je met je kop boven de grond komt. Een laatbloeier die gaat experimenteren met allerlei soorten drugs in zijn tienerjaren loopt het risico nog later dan heel erg laat te gaan laat-bloeien. Er zit geen beschrijving bij die drugs, weet jij veel dat het verslavend kan zijn. Je komt dan terecht in de meest donkere, duistere kant van onze samenleving, te vergelijken met een eng donker bos. Slim als je bent om niet te gaan verdwalen in dat enge donkere bos strooi je op je weg een spoor om terug te kunnen volgen. Waarmee? Met drugs natuurlijk, daar heb je immers genoeg van in je zak. Weet jij veel dat het hele bos vol met junks zit die je spoor wel lekker vinden. Ai, dat duurt wel even voordat je eruit bent dan. De laatbloeier, zo die overal te laat boven komt maar uiteindelijk toch gaat bloeien.
Met een lach (en een traan) denk ik terug aan de tijd, ik ben immers weer op weg & bloei.
Volgende week een vervolg, tot dan. Auter: Eef Evert
Ave69 Productions Presents: Kunst met een missie
Mária Berns maakt intuïtieve kunst; toegankelijke kunst; kunst voor vrolijke & minder vrolijke momenten.
Haar “grote doel” is om op ieder nachtkastje in een ziekenhuis, revalidatiecentrum of hospice een vrolijke, inspirerende of rustgevende GoMandala te zien.
Je kunt met Mária Berns je eigen op jou afgestemde GoMandala bespreken.
Bij iedere GoMandala die wordt verkocht doneert zij aan het KWF Kankerbestrijding & de Hersenstichting Nederland.
Hieronder een voorbeeld GoMandala van Mária Berns.
Voor meer GoMandala, Kunst met een Missie van Mária Berns, kijk dan op: http://GoMandala.nl
Ave69 Productions Presents: Column De Laatbloeier
Hallo, ik zal me even voorstellen, mijn naam is Evert van Schuppen. Ik hoor je denken, who the fuck is Evert van Schuppen. Dat geeft niets hoor dat heb ik namelijk zelf ook jaren gedacht. Vrienden noemen mij Eef en zelf heb ik er Eef Evert van gemaakt.
Sinds Ave69 productions is ontstaan kan ik met mijn creativiteit naar buiten komen. Ik hoor je denken, waarom niet eerder. Dat komt omdat ik een laatbloeier ben. Je weet wat dat is, toch? Dat is als je op de middelbare school na de sport moet douchen en al die behaarde dingen tevoorschijn komen, je spontaan vlucht en denkt: ik douche mijn kleine donsje thuis wel. En als je dan 16 jaar oud bent en je klasgenoten de baard in de keel hebben je nog met een stemmetje als een koorknaapje rondloopt. Over baard gesproken, je pas te hoeven scheren op je 28ste. Ben je op een feestje en begin je net los te komen, gaat iedereen naar huis omdat het afgelopen is. Een laatbloeier eerste klas. En dat wordt je ook nog geboren met een writers-block, echt jaren geen tekst gehad.
Met een lach denk ik terug aan de tijd want nu is het mijn beurt om te bloeien.
Volgende week een vervolg! Tot dan. Auteur: Eef Evert
Sinds Ave69 productions is ontstaan kan ik met mijn creativiteit naar buiten komen. Ik hoor je denken, waarom niet eerder. Dat komt omdat ik een laatbloeier ben. Je weet wat dat is, toch? Dat is als je op de middelbare school na de sport moet douchen en al die behaarde dingen tevoorschijn komen, je spontaan vlucht en denkt: ik douche mijn kleine donsje thuis wel. En als je dan 16 jaar oud bent en je klasgenoten de baard in de keel hebben je nog met een stemmetje als een koorknaapje rondloopt. Over baard gesproken, je pas te hoeven scheren op je 28ste. Ben je op een feestje en begin je net los te komen, gaat iedereen naar huis omdat het afgelopen is. Een laatbloeier eerste klas. En dat wordt je ook nog geboren met een writers-block, echt jaren geen tekst gehad.
Met een lach denk ik terug aan de tijd want nu is het mijn beurt om te bloeien.
Volgende week een vervolg! Tot dan. Auteur: Eef Evert
Ave69 Productions auteur Evert van Schuppen presents: “De Ontmoeting” (autobiografische novelle)
Momenteel werk ik nog aan dit boek maar hier alvast een klein stukje om een indruk te geven van mijn schrijfwerk. Ik verwacht eind dit jaar klaar te zijn om mijn boek te gaan uitgeven. De rode draad van het verhaal is spiritualiteit / natuur & de verbondenheid van de mens hierin, vanuit mijn eigen ervaring.
De Ontmoeting, (Hoop, Geloof & Liefde, blz. 1)
In de verte hoor ik al het geruis van de zee. De krachtige wind neemt het geluid die de golfslag produceert tot ver over de eerste duintoppen mee. Wanneer de zon even achter de wolken vandaan komt straalt ze al bijna vol van warmtekracht. Na de regenachtige dagen van aan het begin van de week is de natuur even bijgekomen zo te zien. Met de kracht van de zon erbij is er in een paar dagen tijd een hoop fris groen blad in de bomen en struiken. Ook is er steeds meer kleur te bewonderen van de bloesem en de andere lente bloeier die bij de tijd van het jaar horen. Het voorjaar dringt al zijn pracht een weg naar buiten wat een mens in zijn innerlijk beleeft en ook een uiting zoekt. Ik vind het fijn om in de natuur te zijn. De verbondenheid die ik voel is vol van liefde en geeft vrede, het gevoel van het is goed zoals het is. Dat is niet vreemd, wij als mens zijn immers ook een natuurwezen.
Ik ben op weg naar het strand, even lekker uitwaaien en naar de horizon turen. Het geeft mij ontspanning en de innerlijke dingen die er spelen vallen dan vaak op hun plek. Lopend op de doorgang over het laatste stuk duin zie ik de schuimkoppen van de hoge golven op de kust kapot slaan. Wat is de zee toch een machtig element van de natuur. Het doet mij denken aan vroeger dat mijn vader mij wel eens in het voorjaar meenam als hij ging strandjutten. Als het flink gestormd had gingen we voordat de zon opkwam met de auto naar Bloemendaal aan zee. Ik was zeven jaar oud en vond het geweldig om samen met mijn vader op avontuur te gaan, het waren namelijk zeldzame momenten die ik nog steeds koester. We parkeerde de auto bij de strandtent van Jan Molenaar. De zoon van Jan heette Evert net als mijn vader en ik. Daar moesten we altijd om lachen als iemand Evert riep. Dan riep mijn vader terug: “Welke van de drie?” Inmiddels was de zon opgekomen en mijn vader en ik liepen over het strand richting IJmuiden. Hij respecteerde de zee en bedankte haar als we een groot aangespoeld stuk hout hadden gevonden. Hij hield het rechtop en liet mij zien dat de zee haar eigen verhaal maakt door dat stuk hout te bewerken. Door de uitgesleten stukken, de sporen van zand, zeestromen en een verweert stuk touw aan een roestig oog. Een mooi voorbeeld tussen de samenwerking van de zee en de wind. Mijn vader vertaalde dat dan door er later een kunstobject van te maken. Hij was een beeldend kunstenaar. Het stuk hout legde mijn vader neer tegen de duinrand aan. We zouden het op de terugweg meenemen naar de auto. Zo nu en dan vonden we wat en ondertussen genoot ik van het samenzijn met mijn vader. Als we bijna bij IJmuiden waren hoorde we het geronk van een vrachtauto. Het was de oude legertruck van Jan Molenaar die hij gebruikte tijdens het vissen op garnalen. Hij sleepte langzaam, half rijdend door de zee, zijn visnet voort. We zwaaide naar elkaar en ik raakte al wat opgewonden voor wat gebeuren ging. Enkele honderden meters verderop stopte Jan en haalde zijn garnalenvangst binnen. Intussen hadden mijn vader en ik de legertruck bereikt en ik mocht achter in de open bak zitten wat ik reuze spannend vond. Mijn vader nam ook plaats in de truck en ging dan naast Jan zitten. We reden terug over het strand naar Bloemendaal en onderweg stopte we even om de stukken hout op te halen die we daarvoor hadden weggelegd. Bij de strandtent van Jan aangekomen laadde we de stukken hout over in de bestelauto van mijn vader. We dronken nog even een kopje thee met zijn allen en bedankte Jan en zijn zoon Evert voor de hulp en de gezelligheid.Mijn vader en ik reden met de auto naar de Kennemer duinen en parkeerde de auto bij de ingang. We maakten een wandeling door de natuur daar. Mijn vader vertelde hoe belangrijk de natuur is en dat we haar te allen tijden met respect moeten behandelen. De natuur is een schoonheid vol van liefde die bestaat uit geven en nemen, zei hij dan. Ik begreep niet helemaal wat hij bedoelde maar ik wist wel dat het waar moest zijn aan zijn stralende blik in de ogen. Gooi nooit iets weg in de natuur, zei hij, doelende op een snoeppapiertje of wat dan ook. Gooi het altijd weg in een prullenbak en als die er niet is bewaar het in je jaszak en gooi het thuis weg. Hij had dan een wat strenge blik in de ogen dus het moest wel heel belangrijk zijn. Ik ben tot op de dag van vandaag blij met deze lessen van mijn vader want hij had volkomen gelijk.
Auteur: Evert van Schuppen
De Ontmoeting, (Hoop, Geloof & Liefde, blz. 1)
In de verte hoor ik al het geruis van de zee. De krachtige wind neemt het geluid die de golfslag produceert tot ver over de eerste duintoppen mee. Wanneer de zon even achter de wolken vandaan komt straalt ze al bijna vol van warmtekracht. Na de regenachtige dagen van aan het begin van de week is de natuur even bijgekomen zo te zien. Met de kracht van de zon erbij is er in een paar dagen tijd een hoop fris groen blad in de bomen en struiken. Ook is er steeds meer kleur te bewonderen van de bloesem en de andere lente bloeier die bij de tijd van het jaar horen. Het voorjaar dringt al zijn pracht een weg naar buiten wat een mens in zijn innerlijk beleeft en ook een uiting zoekt. Ik vind het fijn om in de natuur te zijn. De verbondenheid die ik voel is vol van liefde en geeft vrede, het gevoel van het is goed zoals het is. Dat is niet vreemd, wij als mens zijn immers ook een natuurwezen.
Ik ben op weg naar het strand, even lekker uitwaaien en naar de horizon turen. Het geeft mij ontspanning en de innerlijke dingen die er spelen vallen dan vaak op hun plek. Lopend op de doorgang over het laatste stuk duin zie ik de schuimkoppen van de hoge golven op de kust kapot slaan. Wat is de zee toch een machtig element van de natuur. Het doet mij denken aan vroeger dat mijn vader mij wel eens in het voorjaar meenam als hij ging strandjutten. Als het flink gestormd had gingen we voordat de zon opkwam met de auto naar Bloemendaal aan zee. Ik was zeven jaar oud en vond het geweldig om samen met mijn vader op avontuur te gaan, het waren namelijk zeldzame momenten die ik nog steeds koester. We parkeerde de auto bij de strandtent van Jan Molenaar. De zoon van Jan heette Evert net als mijn vader en ik. Daar moesten we altijd om lachen als iemand Evert riep. Dan riep mijn vader terug: “Welke van de drie?” Inmiddels was de zon opgekomen en mijn vader en ik liepen over het strand richting IJmuiden. Hij respecteerde de zee en bedankte haar als we een groot aangespoeld stuk hout hadden gevonden. Hij hield het rechtop en liet mij zien dat de zee haar eigen verhaal maakt door dat stuk hout te bewerken. Door de uitgesleten stukken, de sporen van zand, zeestromen en een verweert stuk touw aan een roestig oog. Een mooi voorbeeld tussen de samenwerking van de zee en de wind. Mijn vader vertaalde dat dan door er later een kunstobject van te maken. Hij was een beeldend kunstenaar. Het stuk hout legde mijn vader neer tegen de duinrand aan. We zouden het op de terugweg meenemen naar de auto. Zo nu en dan vonden we wat en ondertussen genoot ik van het samenzijn met mijn vader. Als we bijna bij IJmuiden waren hoorde we het geronk van een vrachtauto. Het was de oude legertruck van Jan Molenaar die hij gebruikte tijdens het vissen op garnalen. Hij sleepte langzaam, half rijdend door de zee, zijn visnet voort. We zwaaide naar elkaar en ik raakte al wat opgewonden voor wat gebeuren ging. Enkele honderden meters verderop stopte Jan en haalde zijn garnalenvangst binnen. Intussen hadden mijn vader en ik de legertruck bereikt en ik mocht achter in de open bak zitten wat ik reuze spannend vond. Mijn vader nam ook plaats in de truck en ging dan naast Jan zitten. We reden terug over het strand naar Bloemendaal en onderweg stopte we even om de stukken hout op te halen die we daarvoor hadden weggelegd. Bij de strandtent van Jan aangekomen laadde we de stukken hout over in de bestelauto van mijn vader. We dronken nog even een kopje thee met zijn allen en bedankte Jan en zijn zoon Evert voor de hulp en de gezelligheid.Mijn vader en ik reden met de auto naar de Kennemer duinen en parkeerde de auto bij de ingang. We maakten een wandeling door de natuur daar. Mijn vader vertelde hoe belangrijk de natuur is en dat we haar te allen tijden met respect moeten behandelen. De natuur is een schoonheid vol van liefde die bestaat uit geven en nemen, zei hij dan. Ik begreep niet helemaal wat hij bedoelde maar ik wist wel dat het waar moest zijn aan zijn stralende blik in de ogen. Gooi nooit iets weg in de natuur, zei hij, doelende op een snoeppapiertje of wat dan ook. Gooi het altijd weg in een prullenbak en als die er niet is bewaar het in je jaszak en gooi het thuis weg. Hij had dan een wat strenge blik in de ogen dus het moest wel heel belangrijk zijn. Ik ben tot op de dag van vandaag blij met deze lessen van mijn vader want hij had volkomen gelijk.
Auteur: Evert van Schuppen
Ave69 Productions auteur Evert van Schuppen presents: “De Vreemde Vogel”
| De Vreemde Vogel (proloog avonturen voor jeugd) |
Moeder deed het nog een keer voor. Terwijl hij aandachtig keek hupte hij naar de rand, hield zijn vleugels in de aanslag en sprong. Hoog in de bergen, ergens in de Himalaya, verliet een jonge Adelaar zijn nest. Nog wat onwennig bleef de jonge Adelaar rond de bergtop zweven, kijkend naar de plek waar hij zojuist afscheid van had genomen. Zijn ouders riepen hem nog een laatste keer toe waarop hij antwoordde met een luid gekrijs en het luchtruim koos. Wat is het hier prachtig, dacht hij, kijkend vanuit de hoogte op de besneeuwde bergtoppen met hun woeste rotswanden en gletsjers die wat lagerop langzaam aan het smelten waren. Hoe zou het er beneden uitzien, dacht hij, waarop zijn nieuwsgierigheid groter werd. Langzaam begon hij te dalen. In de verte zag hij al de eerste bomen en hoe een van de gletsjers overging in een waterval. Wat een mooi gezicht, dacht hij. Gefascineerd bleef hij kijken waar de waterval met al dat water heen zou gaan. Op een iets verder ondergelegen rots kletterde het water oorverdovend neer, waarna het zich snel een weg zocht verder de berg af te stromen. Tussen de rotsen door, op sommige plaatsen met kleine watervallen, veranderde het tot een woeste rivier.
Het werd al mooier in de omgeving. Steeds meer bomen, met hun uitlopende toppen, die een prachtige lichtgroene kleur hadden. Allerlei soorten bloemen die vrolijk in bloei stonden en met hun kleur een geheel vormde als een regenboog. De jonge Adelaar sloeg een kreet van vreugde uit, die door de verderop gelegen rotswanden in de echo nog een paar keer werd herhaald en zachtjes wegebde. Wat is het leven mooi en wat ben ik blij dat ik dit kan meemaken, dacht hij. Opeens werd hij afgeleid door een geur die hij vanuit zijn instinct herkende als gevaar. Het was een brandlucht, die hem deed rondkijken waar het vandaan kwam. Iets verderop, tussen de boomtoppen door, kwamen kleine rookpluimpjes tevoorschijn. Toen de jonge Adelaar overvloog zag hij een kleine jongen, die bezig was grote takken klein te hakken om op het vuurtje te gooien. Gelukkig, dacht hij, niets ernstigs aan de hand, aan de voorzichtigheid te zien hoe de jongen bezig was. De jonge Adelaar cirkelde nog eens rond en kijkend naar beneden zag hij hoe de kleine jongen naar hem opkeek. “Hallo, Adelaar” riep de kleine jongen en zwaaide naar boven. De jonge Adelaar, enigszins verbaast, reageerde met een vriendelijke kreet en besloot de kleine jongen eens van dichterbij te gaan bekijken. Tot net boven de kleine jongen streek hij neer in een boomtop. “Kom eens verder naar beneden” riep de kleine jongen. “Ik kan je niet goed zien zo, kom eens verder naar beneden!” Dit moet een mens zijn, dacht de jonge Adelaar, maar het voelt zo vertrouwd. Daarop besloot de jonge Adelaar om nog dichterbij de kleine jongen te gaan. Hij verliet de boomtop en streek neer op een grote rots die vlakbij de kleine jongen lag. Met grote vriendelijke blauwe ogen keek de kleine jongen hem aan en zei: “Wat zou ik graag eens met je willen ruilen om een Adelaar te zijn. Het verlangen is zo groot dat het lijkt alsof ik al eens een Adelaar geweest ben.” Wat een vreemde vogel, dacht de jonge Adelaar, hoe kan een mens een Adelaar geweest zijn. Tegelijk keken ze elkaar ietwat verschrikt aan. “Hé” zei de kleine jongen, “Ik ben helemaal geen vreemde vogel, ik ben Liam.” De jonge Adelaar, nog wat geschrokken van het gebeuren, dacht bij zichzelf; hoe kan dit nou, hoe kan de kleine jongen weten wat ik denk en hoe kan het dat ik hem kan verstaan? “Ja, dat weet ik ook niet hoor” zei Liam, “en trouwens, ik heet Liam en geen kleine jongen.” Neem mij niet kwalijk, sorry, dacht de jonge Adelaar. “Geeft niet” zei Liam, en keek met zijn grote blauwe ogen de jonge Adelaar nog eens aan. “En hoe heet jij?” vroeg Liam opgetogen. Ik heb geen naam, dacht de jonge Adelaar. “O, hm” zei Liam, “dan geef ik je wel een naam, wat vindt je van Wings?” Dat klinkt goed en heel toepasselijk, dacht Wings. “Dan zijn we vanaf nu vrienden” zei Liam, “voor altijd.” Dat is goed, dacht Wings, blij met zijn nieuwe naam en zijn nieuwe vriend. “O Wings, wat zou ik graag eens willen rond zweven en van grote hoogte over de bergen kijken wat er gebeurd” zei Liam. Maar hoe dan? Je hebt helemaal geen vleugels, dacht Wings. Beteuterd keek Liam hem met zijn grootte blauwe ogen aan, beseffende dat Wings gelijk had. Maar ik vertel je wel hoe het er van boven uit ziet, dacht Wings. “Ja, graag” zei Liam. Daarop vertelde Wings aan Liam wat hij allemaal had gezien tijdens het vliegen.
Door alle opwinding en het verhaal viel Liam in slaap. “Liam, waar zit je, Liam!” klonk er plotseling. Wings schrok van de luide stem. Hij vloog op en bleef vanuit de lucht toekijken wat er aan de hand was. Een grote man met een baard kwam aanlopen op de plek waar Liam lag te slapen. “Kijk nou toch eens” zei de man met de baard. “Mijn zoon, zo moe van al dat hout hakken dat hij erbij in slaap is gevallen.” De man met de baard doofde het vuurtje en nam Liam in zijn armen. “Zo, slaapkop van mij, ik zal jou maar thuis in bed leggen” zei hij. Liam, nog steeds in diepe slaap, liet zich vertrouwd door de man met de baard meenemen. Wings zag dat er verderop gelegen een houten huisje stond waar de man met de baard met Liam naar binnen ging. Een beetje teleurgesteld omdat Wings zijn nieuwe vriendje niet meer kon zien ging hij op zoek naar iets te eten. Plotseling hoorde Wings: "Wow, johoo, joepie!” Hoe kan dat nou dacht Wings, ik zie Liam nergens. “Johoo, te gek! Mijn wens is uitgekomen, geweldig” klonk het weer. Een beetje verward dacht Wings, ben jij dat Liam? “Nee, mijn opoe, nou goed, natuurlijk ben ik het” zei Liam opgetogen. Zeg, niet zo brutaal jij he, dacht Wings. En hoe kan dat nu, ik zie je helemaal nergens? “Sorry, ik weet ook niet hoe het kan maar ik ben nu eenmaal hier en mijn lichaam ligt thuis te slapen” zei Liam. Maar waar zit je dan, dacht Wings een beetje bezorgd. We vliegen hoog door de lucht, straks val je nog naar beneden. “Ik zit op je rug, het is net alsof ik stevig in het zadel van een paard zit, dus geen zorgen” zei Liam. Je bent een bijzondere jongen Liam, dacht Wings. Voor jou lijkt alles zo gewoon en ik snap er af en toe helemaal niets van. “Hoezo, wat bedoel je dan?” zei Liam. Ach, niets hoor, geniet maar fijn van de vlucht die we maken, dacht Wings.
Wings vloog met Liam over het mooie berglandschap en liet hem de plek zien waar de smeltende gletsjer overging tot een waterval. Liam vond het een prachtig gezicht. Het uitzicht en het vliegen deden hem continu kreten van opwinding en genot uitschreeuwen. Af en toe gevolgd door een luide kreet van Wings, die het geheel ook erg leuk vond. Iets geschrokken zei Liam plotseling: “We moeten terug naar mijn huis!” Hoezo dan, dacht Wings, we hebben het net zo leuk. “Ja, maar ik wordt zo meteen wakker en dan moet ik weer in mijn lichaam terug zijn” zei Liam. “Volle vaart naar huis Wings!” Daarop zette Wings koers naar het huis, wetende dat het van groot belang moest zijn om op tijd te komen. Wat zou er eigenlijk kunnen gebeuren als we te laat zijn, dacht Wings. “Ja, dan loopt mijn lichaam overal tegenaan omdat het niets kan zien en kan het niet horen en praten natuurlijk” zei Liam. O ja, natuurlijk, dacht Wings een beetje vertwijfelt en begon met de landing omdat het huis in zicht was. Wings streek neer bovenop het dak van het huis, net naast de schoorsteen. “We blijven voor altijd vrienden hé, tot gauw en bedankt voor de mooie vlucht” zei Liam nog voordat hij op een even zo mysterieuze manier weer terug naar zijn lichaam ging als hij gekomen was. Jazeker, we blijven voor altijd vrienden, tot gauw, dacht Wings. Met een luide krijs vloog Wings weg en besloot om nog een rondje, hoog boven het huis, te blijven zweven. Op dat moment ging de deur van het huis open. De man met de baard kwam naar buiten, keek omhoog en riep naar binnen: “Liam, kom eens gauw kijken! Er vliegt een jonge Adelaar boven ons huis.” Liam, zichtbaar net wakker geworden, kwam naast zijn vader staan en keek omhoog. Zijn vader zei tegen Liam: “Het is de eerste jonge Adelaar dit jaar, wat een mooi gezicht he. Als ik dit zo zie heb ik altijd de wens om ook eens zo rond te zweven, maar dat kan natuurlijk niet.” “Nee pa, dat kan natuurlijk niet” zei Liam, waarop hij zachtjes moest giechelen en bij zichzelf dacht, je moest eens weten.
Auteur: Evert van Schuppen
Abonneren op:
Posts (Atom)