Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Wie alle vorige columns heeft gelezen zal begrijpen dat het leven van een column-schrijver niet altijd over rozen gaat. Sterker nog, het pad waarover je loopt is van drijfzand. Bij iedere stap die je zetten wil is er het gevaar om te verdwijnen. Is er dan geen ander pad, vraag je je af. Jawel, alleen dat pad is slechts van water. Het is kiezen of delen, pompen of verzuipen, zwemmen of kruipen, het is aan jou. Aan het eind van het pad met drijfzand begint een mooie weg met grond. Daar wil je heen, koste wat het kost. De tocht begint met accepteren wie je bent, contact maken met de vrede in jezelf. Er gaan weken voorbij en iedere keer kijk je naar het pad. Een warm gevoel gaat door je heen, je bent er klaar voor. Voorzichtig ga je languit op pad, het is een heel eind maar dat wist je. Je voelt je naakt, bekeken, maar ook gedragen. Je blijft immers liggen en verdwijnt niet. Langzaam kruip je voort, het voelt zelfs fijn om het te kunnen. De ellebogen schuren, een teken van verandering. De vaste grond is bereikt en je kunt blijven staan. Je kijkt niet om maar vooruit en het is even wennen om te lopen. Een voorbijganger vraagt je de weg. Ik zou niet de kant op gaan waar ik net vandaan kom, zeg je lachend, want daarachter ligt het pad van pompen of verzuipen.
Met een lach denk ik terug aan de tijd van. Eigenlijk viel het best wel mee om vrede te sluiten.
Volgende week een nieuwe column van mijn hand.
Auteur: Eef Evert
Geen opmerkingen:
Een reactie posten