Column met een lach naar de tijd van...
Zodra de babyjaren voorbij zijn en het praten is begonnen begint het brein zich af te vragen. Over van alles en nog wat vraag je raak om antwoord te krijgen. Afhankelijk als nog klein wezentje is het van belang dat de antwoordende persoon de waarheid spreekt anders kun je bedrogen uitkomen en wordt je uitgelachen als je de nieuw opgedane kennis trots wilt delen. Dus de wijze les geleerd dat bij vragen stellen het van belang is een vertrouwt en wijs persoon te nemen. Desnoods stel je de zelfde vraag aan verschillende wijze personen om zeker te weten of het antwoord wel klopt. Of het antwoord nog eens goed te analyseren met verschillende vragen en antwoorden die bevestigen dat het de waarheid is. Het brein kan bij de juiste ontwikkeling dieper dan diep gaan in deze materie en zich begeven in de zee van kennis. Het kan beangstigend zijn om in de draaikolk van vragen en antwoorden terecht te komen, om gek van te worden. Vrees niet, je kunt je door iedere draaikolk die je in het leven gaat tegenkomen rustig laten meevoeren en weldra weer in een rustig vaarwater zijn. Jaren lang werd je nat van het zweet wakker uit de draaikolkdroom waarin je keer op keer spartelend in paniek raakte en dacht te gaan verdrinken. Totdat je die droom zo zat was en je liet meevoeren in de draaikolk die uitkwam in een prachtig mooi meer waar niets aan de hand was. De draaikolkdroom was voltooid verleden tijd geworden. We drijven af, om in termen van beeldspraak te blijven.
Een ander gegeven is dat het hele verdere leven zich blijft bezig houden met vraag en antwoord. Dagelijks gaan er honderden, duizenden vragen door het hoofd en kun op een zekere leeftijd op al die vragen zelf het antwoord geven. Het meeste speelt zich inmiddels af in het onderbewustzijn van het brein, zo vanzelf gaat het dan. Behalve die vervelende piekervragen, die blijven bij onzekere antwoorden terug komen. Hee, nu zeg ik het zelf. Bij onzekere antwoorden hou je dus piekervragen. In eerde wijze antwoorden toch geleerd om naar waarheid te zoeken, desnoods door vragen te stellen? Zo kun je ergens flink hoofdpijn van krijgen inderdaad, genoeg blijven drinken is dan heel belangrijk, geen alcohol uiteraard.
Tijdens het schrijven van dit onderwerp moet ik vaak lachen, wat fijn is, en vraag ik mij af of het wel overkomt wat ik wil zeggen. De ernst van het verkrijgen van waarheid antwoorden. Dat is wat ik wil zeggen en bekrachtigen om na te streven omdat het van belang is niet depressief te worden. Ik merk ook dat je het brein moet blijven trainen anders raakt het verstoft met onzin en kost het veel moeite om weer eens een stukje te schrijven over iets nuttigs.
Met een lach denk ik terug aan de tijd dat ik leerde dat zwartepiet door de “chloorsteen” kwam om cadeautjes te brengen. Of dat te maken had met een “fout” antwoord of een spraakgebrek weet ik eigenlijk niet. In ieder geval had op sinterklaasavond iedereen de grootste lol bij het antwoord van kleine Eef.
Auteur: Eef Evert
Leuk artikel, vrij met een goed slot! Kinderen zeggen altijd honderd keer achter elkaar "waarom?...", als ze nog geen bevredigend antwoord hebben. Tot wanhoop van menig ouder. Toen ik dit artikel las, dacht ik, wat zijn mensen toch een denkers en we lijken pas verder te kunnen, rust te vinden als we alles verklaard hebben. Inderdaad een gewoonte om hoofdpijn van te krijgen. Misschien zijn we wel akllemaal kleine minifilosoofjes van ons leven?
BeantwoordenVerwijderen