Maandag is Column-dag bij Ave69 Productions.
Je hebt vast wel eens naar wielrennen gekeken of een verhaal gehoord of gelezen hierover. Het zijn de bikkels van de sport die meedoen door weer en wind, geen berg te hoog. Maar je bent toch helemaal geen wielrenner? Klopt, heb alleen wel aardig wat bergetappes gereden, vooral gevallen eigenlijk. Oh, hij heeft weer wat. De etappe van ‘98 was het zwaarst, het meest pijnlijk ook. Uitgeput van alles van daarvoor begon je aan de berg van je leven. Lijkwit, uitgeperst, naar adem happend en verbrand komt de afdaling in zicht. Moed, kunst van sturen en wat geluk zijn de kernwoorden die gelden. Goede remmen kan natuurlijk ook wat helpen. Daar ging het mis, geen rem die werkte. Al schaafwondend wil je remmen. Je bent alles kwijt, de tijd staat stil en je vliegt. Zonder nog te genieten van je vlucht komt de klap. Uit alle macht probeer je nog iets maar het is te laat, ook die boomtop niet meer. Stilte, enorme stilte en vrede, het is het meest prachtige moment uit je leven. Alsof je opnieuw geboren bent in een andere tijd. Plots wordt je wakker, je opent je ogen. Een man in witte jas zegt: “Meneer u heeft een overdosis gehad, u bent door het oog van de naald gekropen.” Alweer, denk je als eerste, hoe groot is die naald dan wel niet. Je zegt dat je het nooit meer zal doen en vraagt: “Staat mijn fiets op slot?”
Met een lach (en een traan) denk ik terug aan de tijd van. Ik fiets nog steeds. Geen bergetappes meer want ik heb geen rem.
Volgende week een nieuwe Column van mijn hand, tot dan.
Auteur: Eef Evert
Gaaf gooz, i get it!
BeantwoordenVerwijderen